Obrona Sokratesa
Sokrates broni przed ateńskimi sędziami swojej praktyki zadawania pytań, po skazaniu rozważa karę i zwraca się do tych, którzy go skazali lub uniewinnili. Platon czyni proces publiczny badaniem wiedzy, uczciwości i wartości życia.
Zrozumieć tekst
Napisane po egzekucji 399 p.n.e. przemówienie jest literacką rekonstrukcją dokonaną przez Platona, a nie dosłownym zapisem czy dziełem Sokratesa.
Najważniejsze myśli
- 01
Starsze oskarżenia
Sokrates odróżnia dawne podejrzenia kulturowe od formalnych zarzutów psucia młodzieży i przewinień religijnych.
- 02
Dochodzenie Delfickie
Testowanie wyroczni prowadzi go do zbadania polityków, poetów i rzemieślników, których prawdziwe zdolności nie uzasadniają powszechnej mądrości.
- 03
Uczciwość w obliczu zagrożenia
Odmowa milczenia i teatralnych apeli łączy jego obronę z twierdzeniem, że niezbadane życie nie ma wartości ludzkiej.
Zgłębiaj idee
Obrona, która kwestionuje miasto
Sokrates odpowiada na zarzuty psucia młodzieży i nieuznawania bogów miasta. Opowiadając o wyroczni delfickiej oraz rozmowach z osobami uchodzącymi za znawców, pokazuje, jak trudno rozpoznać własną niewiedzę. Platon konstruuje scenę filozoficzną; nie jest to pełny zapis procesu.
Życie poddane namysłowi
Wybór między milczeniem pozwalającym uniknąć skazania a dalszym zadawaniem pytań poddaje próbie jego rozumienie sprawiedliwości. Sokrates odmawia przedstawiania troski o duszę jako techniki gwarantującej sukces. Zauważ, jak odróżnia lęk przed śmiercią, zakładający niepewną wiedzę, od lęku przed czynieniem zła.
Jak czytać
Przeczytaj trzy przemówienia osobno. Zapytaj, które roszczenia bronią przed oskarżeniem, a które przedstawiają powołanie filozoficzne, które może zantagonizować ławę przysięgłych.
Wydania i źródła
Streszczenia i najważniejsze myśli są oryginalnymi interpretacjami redakcyjnymi. Towarzyszą lekturze i nie zastępują wydania tekstu. Metoda redakcyjna ↗