Διαβάζοντας τον Μερσό
Διαβάστε το μυθιστόρημα ως δίπτυχο, από την κηδεία και την παραλία έως τη δίκη και την τελευταία νύχτα, και αναρωτηθείτε τι καταδικάζει το δικαστήριο στον Μερσό.
Μια πρωτότυπη εισαγωγή. Ο οδηγός συνοδεύει το έργο· δεν αποτελεί ούτε το πλήρες κείμενο ούτε μετάφραση.
Τοποθέτηση του κειμένου
Σκιαγραφημένο από το 1938, ολοκληρωμένο στο Παρίσι τον Μάιο του 1940 και εκδομένο από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Ιούνιο του 1942, το μυθιστόρημα συγκροτεί μαζί με τον Μύθο του Σισύφου και τον Καλιγούλα τον κύκλο του παραλόγου. Η ουδέτερη πρωτοπρόσωπη αφήγησή του στον passé composé οφείλει πολλά στην αμερικανική πεζογραφία· ο Σαρτρ του αφιέρωσε ένα περίφημο δοκίμιο το 1943. Η μετααποικιακή κριτική αμφισβήτησε την ανωνυμία του θύματος, και ο Καμέλ Νταούντ απάντησε το 2013 με ένα μυθιστόρημα που αφηγείται ο αδελφός του νεκρού. Ο Μερσό, υπάλληλος γραφείου στο Αλγέρι, μαθαίνει τον θάνατο της μητέρας του, παρευρίσκεται στην κηδεία χωρίς να δείξει την αναμενόμενη θλίψη, την επομένη αρχίζει μια σχέση με τη Μαρί και, παρασυρμένος στον καβγά ενός γείτονα, σκοτώνει έναν Άραβα σε μια παραλία τυφλωμένη από τον ήλιο. Το δεύτερο μέρος παρακολουθεί τη φυλάκιση και τη δίκη του, όπου το δικαστήριο κρίνει λιγότερο τον φόνο και περισσότερο την αδιαφορία του, και κλείνει με την άρνησή του απέναντι στον ιερέα των φυλακών και το άνοιγμά του στην τρυφερή αδιαφορία του κόσμου.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Μια ουδέτερη φωνή: Σύντομες προτάσεις στον passé composé καταγράφουν αισθήσεις και πράξεις χωρίς να τις εξηγούν, ώστε ο αναγνώστης να συναντά τον κόσμο όπως ο Μερσό, χωρίς εσωτερικό σχόλιο. Η δίκη: Η κατηγορία μετατρέπει την ηρεμία του στην κηδεία σε απόδειξη εγκληματικής ψυχής· όπως έγραψε αργότερα ο Καμύ, κάθε άνθρωπος που δεν κλαίει στην κηδεία της μητέρας του κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο. Η αδιαφορία του κόσμου: Μπροστά στην εκτέλεση, ο Μερσό απορρίπτει κάθε παρηγοριά και νιώθει ευτυχισμένος σε έναν κόσμο που δεν νοιάζεται γι’ αυτόν: μια παράλογη διαύγεια μάλλον παρά απόγνωση.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Διαβάστε τα δύο μέρη ως δίπτυχο, προσέχοντας πώς το δεύτερο ξαναγράφει τα γεγονότα του πρώτου στη γλώσσα του δικαστηρίου, και έπειτα διαβάστε τον πρόλογο του 1955 που έγραψε ο Καμύ για την αμερικανική έκδοση. Σκιαγραφημένο από το 1938, ολοκληρωμένο στο Παρίσι τον Μάιο του 1940 και εκδομένο από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Ιούνιο του 1942, το μυθιστόρημα συγκροτεί μαζί με τον Μύθο του Σισύφου και τον Καλιγούλα τον κύκλο του παραλόγου. Η ουδέτερη πρωτοπρόσωπη αφήγησή του στον passé composé οφείλει πολλά στην αμερικανική πεζογραφία· ο Σαρτρ του αφιέρωσε ένα περίφημο δοκίμιο το 1943. Η μετααποικιακή κριτική αμφισβήτησε την ανωνυμία του θύματος, και ο Καμέλ Νταούντ απάντησε το 2013 με ένα μυθιστόρημα που αφηγείται ο αδελφός του νεκρού.
Ο Μερσό καταδικάζεται επειδή αρνείται να παίξει το παιχνίδι των αναμενόμενων συναισθημάτων· το μυθιστόρημα αποκαλύπτει αυτή την κοινωνική απαίτηση, αφήνοντας ωστόσο το θύμα του χωρίς φωνή.
Η σειρά σας να σκεφτείτε.
- Γιατί η δίκη επιμένει στη συμπεριφορά του Μερσό στην κηδεία της μητέρας του και όχι στον ίδιο τον φόνο;
- Τι αλλάζει στην ανάγνωσή μας όταν προσέξουμε ότι ο άνθρωπος που σκοτώνει ο Μερσό δεν αποκτά ποτέ όνομα;
Η επιλογή και η πρόοδός σας παραμένουν σε αυτό το πρόγραμμα περιήγησης.