Παράλογο και εξέγερση · δοκίμιο, μυθιστόρημα και θέατρο · 1913–1960

Αλμπέρ Καμύ

Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

Αλγέρι · Παρίσι · Λουρμαρέν

Βιβλιογραφία

Επιστροφή στα κείμενα.

Διακρίνονται έργα, μαρτυρίες και περαιτέρω αναγνώσεις. Οι ημερομηνίες αναφέρονται στη σύνθεση ή την πρώτη δημοσίευση, όπως καθορίζεται σε κάθε λήμμα.

Εύρος της βιβλιογραφίας

Οι εγγραφές αυτές παρουσιάζουν τα δύο δοκίμια και το μυθιστόρημα που βρίσκονται στο κέντρο της σκέψης του Καμύ για το παράλογο και την εξέγερση. Τα L’Envers et l’Endroit και Noces, η Πανούκλα, η Πτώση, η Εξορία και το βασίλειο, τα θεατρικά έργα, τα Γράμματα σε έναν Γερμανό φίλο, τα κύρια άρθρα της Combat, τα Σημειωματάρια και ο Πρώτος άνθρωπος δεν έχουν ακόμη καταχωριστεί· πρόκειται για επιλογή, όχι για πλήρη βιβλιογραφία.

Έργο

011942

Ο μύθος του Σισύφου

Με υπότιτλο «δοκίμιο για το παράλογο» και αφιερωμένο στον Πασκάλ Πια, το βιβλίο ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1941 στο Οράν και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Οκτώβριο του 1942, λίγους μήνες μετά τον Ξένο, του οποίου αποτελεί το φιλοσοφικό αντίστοιχο. Η μελέτη για τον Κάφκα, που αφαιρέθηκε από την πρώτη έκδοση επί Κατοχής, αποκαταστάθηκε ως παράρτημα μετά τον πόλεμο. Ο Καμύ το παρουσιάζει ως περιγραφή μιας ευαισθησίας της εποχής, όχι ως φιλοσοφία του παραλόγου.

Εξερευνήστε το έργο Επισκεφτείτε την πηγή

021942

Ο ξένος

Σκιαγραφημένο από το 1938, ολοκληρωμένο στο Παρίσι τον Μάιο του 1940 και εκδομένο από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Ιούνιο του 1942, το μυθιστόρημα συγκροτεί μαζί με τον Μύθο του Σισύφου και τον Καλιγούλα τον κύκλο του παραλόγου. Η ουδέτερη πρωτοπρόσωπη αφήγησή του στον passé composé οφείλει πολλά στην αμερικανική πεζογραφία· ο Σαρτρ του αφιέρωσε ένα περίφημο δοκίμιο το 1943. Η μετααποικιακή κριτική αμφισβήτησε την ανωνυμία του θύματος, και ο Καμέλ Νταούντ απάντησε το 2013 με ένα μυθιστόρημα που αφηγείται ο αδελφός του νεκρού.

Εξερευνήστε το έργο Επισκεφτείτε την πηγή

031951

Ο επαναστατημένος άνθρωπος

Εκδομένο από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Οκτώβριο του 1951, το δοκίμιο προεκτείνει τον συλλογισμό του Μύθου του Σισύφου: αν το παράλογο απαγορεύει την αυτοκτονία, απαγορεύει και τον νομιμοποιημένο φόνο. Η κριτική του στον Χέγκελ, στον Μαρξ και στα σοβιετικά στρατόπεδα, γραμμένη στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, προκάλεσε τον Μάιο του 1952 την εχθρική βιβλιοκρισία του Φρανσίς Ζανσόν στο Les Temps modernes και έπειτα, τον Αύγουστο, την απάντηση του Σαρτρ στον Καμύ, που έθεσε τέλος στη φιλία τους.

Εξερευνήστε το έργο Επισκεφτείτε την πηγή