Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.
Το παράλογο δεν βρίσκεται ούτε μόνο στον κόσμο ούτε μόνο στο πνεύμα, αλλά στην αντιπαράθεσή τους: ο ανθρώπινος πόθος για ενότητα και σαφήνεια συναντά την ανορθόλογη σιωπή του κόσμου. Ο Καμύ το αντιμετωπίζει ως αφετηρία που πρέπει να μένει μπροστά στα μάτια μας, όχι ως συμπέρασμα.
Ξύπνημα, τραμ, τέσσερις ώρες γραφείο ή εργοστάσιο, φαγητό, τραμ, άλλες τέσσερις ώρες δουλειά, και μια μέρα μέσα σε αυτή την κούραση αναδύεται το ερώτημα «γιατί».
Φιλοσοφική αυτοκτονία ονομάζει ο Καμύ την κίνηση με την οποία στοχαστές που ξεκινούν από το παράλογο του ξεφεύγουν με ένα άλμα: κάνουν την απουσία απαντήσεων απόδειξη του Θεού ή ενός κρυμμένου νοήματος. Ο παράλογος συλλογισμός απορρίπτει αυτή την ελπίδα τόσο σταθερά όσο και τη σωματική αυτοκτονία.
Ο Κίρκεγκωρ και ο Σεστόφ, κατά την ανάγνωση του Καμύ, περιγράφουν με μεγάλη δύναμη το τείχος του παραλόγου και έπειτα δηλώνουν ότι το ίδιο αυτό τείχος είναι η πύλη προς το θείο.
Η εξέγερση αρχίζει όταν κάποιος λέει «όχι» σε μια κατάσταση που έχει ξεπεράσει τα όρια· αρνούμενος, ο εξεγερμένος λέει επίσης «ναι» σε ένα όριο και σε μια αξία που ανήκει σε όλους. Ο Καμύ το συνοψίζει σε ένα cogito της αλληλεγγύης: εξεγείρομαι, άρα υπάρχουμε.
Ένας δούλος που υπάκουε όλη του τη ζωή αρνείται ξαφνικά μια νέα διαταγή· το «όχι» του επιβεβαιώνει μια αξιοπρέπεια που διεκδικεί για όλους τους δούλους, όχι μόνο για τον εαυτό του.
Απέναντι σε δόγματα που θυσιάζουν τους ζωντανούς ανθρώπους στο τέλος της ιστορίας, ο Καμύ καλεί σε μια μεσογειακή σκέψη του μέτρου, που αποδέχεται τα όρια, κρατά τις αντιφάσεις σε ένταση και αρνείται να νομιμοποιήσει τον φόνο, ακόμη και για έναν δίκαιο σκοπό.
Στη Μόσχα το 1905 ο Ιβάν Καλιάγιεφ συγκράτησε τη βόμβα του επειδή στην άμαξα του μεγάλου δούκα επέβαιναν παιδιά· ο Καμύ βλέπει σε αυτή την άρνηση ένα όριο που η εξέγερση θέτει στον εαυτό της.