Trzeba wyobrażać sobie Syzyfa szczęśliwym.
Absurd nie tkwi ani w samym świecie, ani w samym umyśle, lecz w ich konfrontacji: ludzkie pragnienie jedności i jasności zderza się z nierozumnym milczeniem świata. Camus traktuje go jako punkt wyjścia, który trzeba mieć przed oczami, a nie jako wniosek.
Wstawanie, tramwaj, cztery godziny biura lub fabryki, posiłek, tramwaj, kolejne cztery godziny pracy, aż pewnego dnia w tym znużeniu pojawia się pytanie „dlaczego”.
Samobójstwem filozoficznym Camus nazywa ruch, którym myśliciele wychodzący od absurdu uciekają od niego za pomocą skoku: z braku odpowiedzi czynią dowód na istnienie Boga albo ukrytego sensu. Rozumowanie absurdalne odrzuca tę nadzieję równie stanowczo jak samobójstwo fizyczne.
Kierkegaard i Szestow, w odczytaniu Camusa, z wielką siłą opisują mur absurdu, a następnie oświadczają, że właśnie ten mur jest bramą do boskości.
Bunt zaczyna się, gdy ktoś mówi „nie” sytuacji, która posunęła się za daleko; odmawiając, zbuntowany mówi także „tak” pewnej granicy i wartości, która należy do wszystkich. Camus streszcza to w cogito solidarności: buntuję się, więc jesteśmy.
Niewolnik, który całe życie był posłuszny, nagle odmawia wykonania nowego rozkazu; jego „nie” afirmuje godność, której domaga się dla wszystkich niewolników, a nie tylko dla siebie.
Przeciw doktrynom, które poświęcają żyjących ludzi dla końca historii, Camus wzywa do śródziemnomorskiej myśli miary, która przyjmuje granice, utrzymuje sprzeczności w napięciu i odmawia uprawomocnienia morderstwa, nawet w słusznej sprawie.
W Moskwie w 1905 roku Iwan Kalajew wstrzymał się z rzuceniem bomby, ponieważ w karecie wielkiego księcia jechały dzieci; Camus widzi w tej odmowie granicę, którą bunt sam sobie wyznacza.