We moeten ons Sisyphus gelukkig voorstellen.
Het absurde ligt noch in de wereld noch in de geest alleen, maar in hun confrontatie: het menselijk verlangen naar eenheid en helderheid stuit op het onredelijke zwijgen van de wereld. Camus behandelt het als een vertrekpunt dat men voor ogen moet houden, niet als een conclusie.
Opstaan, tram, vier uur kantoor of fabriek, eten, tram, nog vier uur werk, en op een dag rijst in die vermoeidheid de vraag waarom.
Filosofische zelfmoord noemt Camus de beweging waarmee denkers die van het absurde uitgaan eraan ontsnappen door een sprong: zij maken van het ontbreken van antwoorden een bewijs voor God of voor een verborgen zin. Het absurde redeneren wijst die hoop even beslist af als de lichamelijke zelfmoord.
Kierkegaard en Sjestov beschrijven volgens Camus’ lezing de muur van het absurde met grote kracht en verklaren vervolgens dat juist die muur de deur naar het goddelijke is.
De opstand begint wanneer iemand nee zegt tegen een toestand die te ver is gegaan; door te weigeren zegt de opstandige ook ja tegen een grens en tegen een waarde die van allen is. Camus vat het samen in een cogito van solidariteit: ik kom in opstand, dus zijn wij.
Een slaaf die zijn hele leven heeft gehoorzaamd, weigert plotseling een nieuw bevel; zijn nee bevestigt een waardigheid die hij voor alle slaven opeist, niet alleen voor zichzelf.
Tegenover leerstellingen die levende mensen opofferen aan het einde van de geschiedenis pleit Camus voor een mediterraan denken van de maat, dat grenzen aanvaardt, tegenstrijdigheden in spanning houdt en weigert moord te legitimeren, zelfs voor een rechtvaardige zaak.
In Moskou hield Ivan Kaljajev in 1905 zijn bom in omdat er kinderen in de koets van de grootvorst zaten; Camus ziet in die weigering een grens die de opstand zichzelf oplegt.