Trzeba wyobrażać sobie Syzyfa szczęśliwym.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Te opisy przedstawiają dwa eseje i powieść stanowiące rdzeń myśli Camusa o absurdzie i buncie. Lewa i prawa strona, Wesele, Dżuma, Upadek, Wygnanie i królestwo, dramaty, Listy do przyjaciela Niemca, artykuły wstępne w Combat, Notatniki i Pierwszy człowiek nie zostały jeszcze zindeksowane; jest to wybór, a nie pełna bibliografia.
011942
Opatrzona podtytułem „esej o absurdzie” i dedykowana Pascalowi Pii książka została ukończona w lutym 1941 roku w Oranie i wydana przez Gallimarda w październiku 1942 roku, kilka miesięcy po Obcym, którego stanowi filozoficzny odpowiednik. Studium o Kafce, pominięte w pierwszym wydaniu w czasie okupacji, przywrócono jako aneks po wojnie. Camus przedstawia ją jako opis pewnej wrażliwości epoki, a nie jako filozofię absurdu.
021942
Szkicowana od 1938 roku, ukończona w Paryżu w maju 1940 roku i wydana przez Gallimarda w czerwcu 1942 roku powieść tworzy wraz z Mitem Syzyfa i Kaligulą cykl absurdu. Jej beznamiętna narracja pierwszoosobowa w passé composé wiele zawdzięcza prozie amerykańskiej; Sartre poświęcił jej w 1943 roku słynny esej. Krytyka postkolonialna zakwestionowała bezimienność ofiary, a Kamel Daoud odpowiedział na nią w 2013 roku powieścią opowiedzianą przez brata zabitego.
031951
Wydany przez Gallimarda w październiku 1951 roku esej przedłuża rozumowanie Mitu Syzyfa: jeśli absurd zakazuje samobójstwa, zakazuje także uprawomocnionego morderstwa. Krytyka Hegla, Marksa i sowieckich obozów, napisana u szczytu zimnej wojny, przyniosła w maju 1952 roku wrogą recenzję Francisa Jeansona w Les Temps modernes, a w sierpniu odpowiedź Sartre’a skierowaną do Camusa, która zakończyła ich przyjaźń.