Γέννηση στο Μοντοβί
Γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου στο Μοντοβί της γαλλικής Αλγερίας· ο πατέρας του πέθανε το 1914 από τραύματα που δέχθηκε στη μάχη του Μάρνη.
Παράλογο και εξέγερση · δοκίμιο, μυθιστόρημα και θέατρο · 1913–1960
Αλμπέρ Καμύ
Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.
Αλγέρι · Παρίσι · Λουρμαρέν
Βιογραφία
Το νήμα μιας ζωής.
Ο Αλμπέρ Καμύ ήταν Γάλλος συγγραφέας που γεννήθηκε σε φτωχή οικογένεια της Αλγερίας, δημοσιογράφος της Αντίστασης, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος, και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1957. Περιέγραψε το παράλογο ως τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη απαίτηση για νόημα και σε έναν κόσμο που σιωπά, απέρριψε τόσο την αυτοκτονία όσο και το άλμα της πίστης και αναζήτησε έπειτα στην εξέγερση μια αξία που θέτει όρια στη βία, απέναντι στους πολιτικούς φόνους του αιώνα του.
Ο ξένος και Ο μύθος του Σισύφου
Οι εκδόσεις Γκαλιμάρ κυκλοφόρησαν το μυθιστόρημα τον Ιούνιο και το δοκίμιο τον Οκτώβριο, στο κατεχόμενο Παρίσι.
Αρχισυντάκτης της Combat
Διηύθυνε την εφημερίδα του αντιστασιακού κινήματος Combat από την παρανομία, μέσα από την Απελευθέρωση και έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.
Ο επαναστατημένος άνθρωπος και η ρήξη με τον Σαρτρ
Η κριτική του δοκιμίου στην επαναστατική βία προκάλεσε μια εχθρική βιβλιοκρισία στο Les Temps modernes και έθεσε τέλος στη φιλία του με τον Σαρτρ.
Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
Η Σουηδική Ακαδημία τίμησε ένα έργο που φωτίζει με διορατική σοβαρότητα τα προβλήματα της ανθρώπινης συνείδησης στην εποχή μας.
Θάνατος στον δρόμο
Σκοτώθηκε στις 4 Ιανουαρίου κοντά στο Βιλμπλεβέν, σε αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Μισέλ Γκαλιμάρ· στον χαρτοφύλακά του βρέθηκε το ανολοκλήρωτο χειρόγραφο του Πρώτου ανθρώπου.
Κατανοήστε μια ζωή σε βάθος
01Αλγέρι, φτώχεια και φως
Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε το 1913 στο Μοντοβί της ανατολικής Αλγερίας, δεύτερος γιος ενός εργάτη σε οινοποιείο που τραυματίστηκε θανάσιμα στον Μάρνη το 1914 και της Κατρίν Σεντές, μιας μισόκουφης και αναλφάβητης γυναίκας με καταγωγή από τη Μινόρκα. Μεγάλωσε στη λαϊκή συνοικία Μπελκούρ του Αλγερίου, όπου ο δάσκαλος Λουί Ζερμέν του εξασφάλισε υποτροφία για το λύκειο και όπου ο Ζαν Γκρενιέ τού δίδαξε φιλοσοφία. Μια πρώτη κρίση φυματίωσης το 1930 έβαλε τέλος στα χρόνια του ως τερματοφύλακα και αργότερα του έκλεισε τον δρόμο προς την agrégation. Το 1936 ολοκλήρωσε μια διατριβή για τον Πλωτίνο και τον Αυγουστίνο, ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1935 έως το 1937, ίδρυσε έναν ερασιτεχνικό θίασο και δημοσίευσε το L’Envers et l’Endroit το 1937 και το Noces το 1938, λυρικά δοκίμια για τον ήλιο και τη θάλασσα της Μεσογείου. Ως ρεπόρτερ της Alger républicain κατήγγειλε το 1939 την εξαθλίωση της Καβυλίας.
02Ο κύκλος του παραλόγου και η Αντίσταση
Το 1940 ο Καμύ εγκαταστάθηκε στο Παρίσι ως γραμματέας σύνταξης στην Paris-Soir, τον Δεκέμβριο παντρεύτηκε τη Φρανσίν Φορ στη Λυών και πέρασε το 1941 στο Οράν, δίνοντας την τελική μορφή σε όσα ονόμασε κύκλο του παραλόγου: τον Ξένο, τον Μύθο του Σισύφου και το θεατρικό έργο Καλιγούλας. Τα δύο βιβλία κυκλοφόρησαν το 1942· εκείνο το καλοκαίρι έφυγε για να θεραπεύσει τη φυματίωσή του στον Κεντρικό Ορεινό Όγκο, όπου η απόβαση των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική, τον Νοέμβριο, τον απέκοψε από την Αλγερία. Εντάχθηκε στο κίνημα Combat, ανέλαβε το 1944 τη διεύθυνση της παράνομης εφημερίδας του και, μετά την Απελευθέρωση, έγραψε κύρια άρθρα που τον έκαναν μία από τις ηθικές φωνές της στιγμής· στις 8 Αυγούστου 1945 ήταν από τους λίγους που καταδίκασαν τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα. Αναγνώστης χειρογράφων στις εκδόσεις Γκαλιμάρ από το 1943, ανέβασε την Παρεξήγηση το 1944 και τον Καλιγούλα το 1945, και το 1947 η Πανούκλα, αλληγορία της κατοχής και της αντίστασης, έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του.
03Εξέγερση, μέτρο και η μεγάλη διαμάχη
Μετά τον πόλεμο ο Καμύ απέρριψε την ετικέτα του υπαρξιστή και, στα άρθρα Ούτε θύματα ούτε δήμιοι του 1946, αρνήθηκε κάθε πολιτική που θα δικαιολογούσε τον φόνο για χάρη του μέλλοντος. Οι Δίκαιοι, που ανέβηκαν το 1949, έφεραν στη σκηνή τους Ρώσους τρομοκράτες του 1905 που αρνήθηκαν να σκοτώσουν παιδιά, και ο Επαναστατημένος άνθρωπος, που εκδόθηκε το 1951, ανασυνέθεσε τον τρόπο με τον οποίο η εξέγερση κατά της αδικίας μετατρέπεται σε επαναστατική τρομοκρατία. Η βιβλιοκρισία του Φρανσίς Ζανσόν στο Les Temps modernes το 1952, που ακολουθήθηκε από ανταλλαγή επιστολών με τον Σαρτρ, έθεσε τέλος στη φιλία τους και απομόνωσε τον Καμύ μέσα στην Αριστερά. Καθώς ο πόλεμος της Αλγερίας κλιμακωνόταν, απηύθυνε στο Αλγέρι, τον Ιανουάριο του 1956, έκκληση για ανακωχή υπέρ των αμάχων και των δύο πλευρών· η προσπάθεια απέτυχε και εκείνος αποσύρθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον δημόσιο διάλογο. Την ίδια χρονιά η Πτώση, η εξομολόγηση ενός δικηγόρου που έγινε δικαστής-μετανοών, αποκάλυψε μια πιο σκοτεινή και πιο ειρωνική όψη του έργου του.
04Το Νόμπελ και το ανολοκλήρωτο βιβλίο
Το 1957 ο Καμύ δημοσίευσε τα διηγήματα της συλλογής Η εξορία και το βασίλειο και τους Στοχασμούς για τη λαιμητόμο, μια συνηγορία κατά της θανατικής ποινής, και τον Οκτώβριο τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας· αφιέρωσε τους λόγους του στη Στοκχόλμη στον παλιό του δάσκαλο Λουί Ζερμέν. Σε μια συνάντηση με φοιτητές εκεί, πιεσμένος με ερωτήσεις για την Αλγερία, είπε ότι, αν δικαιοσύνη σήμαινε βόμβες στα τραμ του Αλγερίου, όπου μπορούσε να βρίσκεται η μητέρα του, προτιμούσε τη μητέρα του. Με τα χρήματα του βραβείου αγόρασε ένα σπίτι στο Λουρμαρέν της Προβηγκίας και το 1959 ανέβασε τη θεατρική διασκευή του των Δαιμονισμένων του Ντοστογιέφσκι. Στις 4 Ιανουαρίου 1960 σκοτώθηκε όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο φίλος του Μισέλ Γκαλιμάρ προσέκρουσε σε δέντρο κοντά στο Βιλμπλεβέν. Το χειρόγραφο που βρέθηκε μαζί του, Ο πρώτος άνθρωπος, αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα για μια παιδική ηλικία στην Αλγερία, εκδόθηκε από την κόρη του Κατρίν το 1994.
Το έργο του παραμένει από τα πιο πολυδιαβασμένα της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας και βρίσκεται στο κέντρο των συζητήσεων για το παράλογο, την πολιτική βία, τη θανατική ποινή και την ηθική των μέσων και των σκοπών. Η διαμάχη του με τον Σαρτρ εξακολουθεί να πλαισιώνει τη συζήτηση για τους διανοουμένους και τον κομμουνισμό, ενώ η στάση του στον πόλεμο της Αλγερίας και ο ανώνυμος Άραβας του Ξένου ξαναδιαβάζονται από τη μετααποικιακή κριτική και από μυθιστοριογράφους όπως ο Καμέλ Νταούντ.
Πηγές & σημεία αναφοράςΣυνέχεια
Συνδεδεμένοι στοχαστές
- Αναγνώσεις
- Σε διάλογο
- Συγγενικά ερωτήματα