Geboorte en opleiding
Geboren in Linden in 1906, groeide ze op in Königsberg voordat ze filosofie studeerde.
Maak ruimte voor een gedeelde wereld.
Hannah Arendt onderzoekt het politieke leven tussen mensen die van elkaar verschillen. Ballingschap, totalitarisme en de vernietiging van rechten vormen de achtergrond van een oeuvre dat handelen, arbeiden, denken en oordelen onderscheidt, zonder een formule te beloven die verantwoordelijkheid kan vervangen.
Geboren in Linden in 1906, groeide ze op in Königsberg voordat ze filosofie studeerde.
Ze voltooide haar proefschrift in Heidelberg onder Jaspers; het werd gepubliceerd in 1929.
Ze verliet Duitsland in 1933, woonde in Parijs en verloor het Duitse staatsburgerschap in 1937.
Geïnterneerd in 1940, ontsnapte ze en bereikte New York met Heinrich Blücher in 1941.
De oorsprong van het totalitarisme verscheen in 1951 en The Human Condition in 1958.
Haar verslaggeving over Eichmann leidde tot het boek uit 1963. Haar dood in 1975 onderbrak het project over het oordelen.
Geboren in 1906 in Linden bij Hannover, in een joods gezin, groeide Arendt voornamelijk op in Königsberg. Ze studeerde bij Heidegger in Marburg en vervolgens bij Jaspers in Heidelberg, en voltooide onder zijn supervisie een proefschrift over liefde in Augustinus in 1928. Haar persoonlijke relatie met Heidegger en zijn latere nazi-betrokkenheid maken hun intellectuele geschiedenis bijzonder beladen. Jaspers bleef een belangrijke gesprekspartner. Deze ontmoetingen verklaren op zichzelf niet haar denken: de vernietiging van het Duitse politieke leven heeft haar geconfronteerd met de ontoereikendheid van een filosofie die los staat van de gebeurtenissen.
In 1933 verliet zij Duitsland na een korte arrestatie die verband hield met het documenteren van antisemitisme. In Parijs hielp zij onder meer jonge Joden naar Palestina te emigreren. Nadat zij in 1937 het Duitse staatsburgerschap was ontnomen, werd zij staatloos. Zij werd in 1940 geïnterneerd in Gurs, ontsnapte en bereikte in 1941 de Verenigde Staten met Heinrich Blücher, met wie zij het jaar daarvoor was getrouwd. Deze ervaring voedde haar analyse van een paradox van de mensenrechten: een mens kan de daadwerkelijke bescherming daarvan verliezen wanneer geen politieke gemeenschap die persoon als lid erkent.
In New York werkte Arendt in de uitgeverij, in onderzoek en aan de wederopbouw van het Joodse culturele leven. Zij werd Amerikaans staatsburger in 1951, het jaar waarin The Origins of Totalitarianism verscheen. Het boek verbindt antisemitisme, imperialisme en ongekende vormen van overheersing zonder elke dictatuur gelijk te stellen. The Human Condition, verschenen in 1958, onderscheidt arbeiden, werken en handelen. In haar onderwijs en lezingen, met name in Chicago en later aan de New School, ontwikkelde zij haar beschouwing van een gedeelde wereld. Haar publieke oordelen blijven vatbaar voor kritiek: haar essay over Little Rock is bekritiseerd omdat het de raciale ongelijkheid en de politieke rol van het onderwijs onvoldoende doorgrondt.
In 1961 deed zij in Jeruzalem verslag van het proces tegen Adolf Eichmann; het boek uit 1963 riep blijvende controverse op, vooral over de Joodse raden en haar portret van de beklaagde. De banaliteit van het kwaad betekent noch onschuld noch de onbeduidendheid van de misdaden: Arendt onderzoekt een falen van het oordeelsvermogen bij iemand die verantwoordelijkheid draagt voor zijn handelen. Historici hebben sindsdien haar inschatting van Eichmanns persoonlijke ideologie betwist. Zij bleef werken aan revolutie, geweld en geestelijke activiteiten. Haar dood in New York in 1975 onderbrak Het leven van de geest voordat het beoogde deel over het oordelen was voltooid. Postume edities moeten daarom onderscheid maken tussen voltooide manuscripten, colleges en redactionele reconstructies.
Arendt laat een politiek denken na dat aandachtig is voor gebeurtenissen en weerstand biedt aan gesloten systemen. Haar onderscheidingen tussen macht en geweld, handelen en vervaardigen, denken en oordelen voeden debatten over burgerschap, ballingschap en democratie. Wie ze leest, moet ook hun historische beperkingen en de kritiek die ze oproepen onderzoeken.
Bronnen & referentiepunten