Listy i fragmenty
Każdy wykaz zachowuje numerację wskazanego wydania. Określenie „pełny” odnosi się do tego wydania i rodzaju dokumentów; nie oznacza, że obejmuje wszystkie zachowane dokumenty filozofa.
Oznaczenia zakresu odróżniają korpusy opracowane w całości od wykazów częściowych.
Diogenes Laertius, Lives of Eminent Philosophers, V.6–16; R. D. Hicks (1925), Perseus XML
Częściowy wykaz dla tego wydaniaTrzy dokumenty zachowane w tradycji zidentyfikowano według ustępów źródła poświadczającego i sprawdzono w tekście Perseus. Nie są to numery fragmentów Rose’a, Rossa czy Gigona ani wyczerpujący inwentarz dzieł zaginionych.
Otwórz ten wykazWydanie źródłowenowa kartaValentin Rose, Aristotelis qui ferebantur librorum fragmenta, Leipzig: Teubner, 1886, nos. 1–680
Pełny wykaz dla tego wydaniaKompletny inwentarz 680 numerowanych jednostek wydania Rose’a (1886): 1–675 w tekście głównym, a następnie 676–680 w Appendix dubiorum. Jedna jednostka może zawierać kilka cytatów, świadectw lub podfragmentów; numery nie oznaczają więc ani liczby dzieł, ani niepowtarzających się cytatów. Niektóre numery odnoszą się do tego samego drukowanego ustępu. Tytuły liczbowe są redakcyjnymi oznaczeniami odsyłaczy, a nie starożytnymi tytułami czy przekładami fragmentów. Rose uważał te pisma łącznie za pseudepigraficzne; ocena ta nie stanowi współczesnego rozstrzygnięcia autorstwa każdego z nich. Ross, Gigon i późniejsze odkrycia wyznaczają inne korpusy. Wyłączono nienumerowany Żywot Arystotelesa następujący po dodatku.
Otwórz ten wykazWydanie źródłowenowa kartaValentin Rose, Aristotelis qui ferebantur librorum fragmenta, Leipzig: Teubner, 1886, LVI. Epistolae, nos. 651–670
Częściowy wykaz dla tego wydaniaWszystkie dwadzieścia jednostek części Listy w wydaniu Rose’a zidentyfikowano tu za pomocą współczesnych opisów tematycznych. To te same odsyłacze 651–670 co w inwentarzu fragmentów, a nie dwadzieścia dodatkowych dokumentów. Łączą cytaty, listy zachowane w tradycji i świadectwa, czasem kilka pod jednym numerem; nie pozwalają odtworzyć pełnej korespondencji. Zaginione zbiory, tradycje pseudepigraficzne oraz ich arabskie lub średniowieczne kontynuacje wymagają osobnych wydań. Adresatów ani dat nie ustala się na podstawie przypuszczeń.
Otwórz ten wykazWydanie źródłowenowa karta