Valentin Rose, Aristotelis qui ferebantur librorum fragmenta, Leipzig: Teubner, 1886, nos. 1–680

Każdy wykaz zachowuje numerację wskazanego wydania. Określenie „pełny” odnosi się do tego wydania i rodzaju dokumentów; nie oznacza, że obejmuje wszystkie zachowane dokumenty filozofa.

Kompletny inwentarz 680 numerowanych jednostek wydania Rose’a (1886): 1–675 w tekście głównym, a następnie 676–680 w Appendix dubiorum. Jedna jednostka może zawierać kilka cytatów, świadectw lub podfragmentów; numery nie oznaczają więc ani liczby dzieł, ani niepowtarzających się cytatów. Niektóre numery odnoszą się do tego samego drukowanego ustępu. Tytuły liczbowe są redakcyjnymi oznaczeniami odsyłaczy, a nie starożytnymi tytułami czy przekładami fragmentów. Rose uważał te pisma łącznie za pseudepigraficzne; ocena ta nie stanowi współczesnego rozstrzygnięcia autorstwa każdego z nich. Ross, Gigon i późniejsze odkrycia wyznaczają inne korpusy. Wyłączono nienumerowany Żywot Arystotelesa następujący po dodatku.