Pytaj o granice rozumu.
Nie otrzymujemy po prostu gotowego, uporządkowanego świata: zmysłowość i intelekt współtworzą formę doświadczenia. Według Kanta przestrzeń, czas i kategorie nie są dowolnymi osobistymi wymysłami. Umożliwiają obiektywne poznanie zjawisk, zarazem ograniczając to, co możemy twierdzić poza ich zakresem.
Odróżnij sposób, w jaki dochodzenie organizuje dowody od wniosków, jakie wyciąga. Uznanie warunków wiedzy nie oznacza, że każda opinia jest jednakowo ważna.
Autonomia nie oznacza podążania za każdym pragnieniem. Jest to zdolność nadania sobie prawa, które rozum może uznać za obowiązujące każdą istotę rozumną. Działanie moralne wymaga zbadania jego zasad, a nie tylko osobistej korzyści lub przewidywanej kary.
Zanim zrobisz sobie wyjątek, sformułuj regułę swojego postępowania. Czy mógłbyś chcieć, aby każdy w porównywalnej sytuacji zaakceptował tę zasadę?
Osoby nie można nigdy traktować jedynie jako środka. Współpraca często wymaga polegania na innych, ale musi być zgodna z ich godnością i zdolnością wyboru. To żądanie rzuca wyzwanie manipulacji, zwodniczym obietnicom i relacjom dominacji.
Zabezpieczanie porozumienia przy jednoczesnym ukrywaniu decydujących informacji wykorzystuje decyzję innej osoby bez pełnego poszanowania jej zdolności do wyrażenia zgody.
Oświecenie wymaga możliwości poddania pomysłów publicznej dyskusji. Kant odróżnia ten użytek publiczny od pewnych ról instytucjonalnych, które paradoksalnie nazywa zastosowaniami prywatnymi. To historyczne rozróżnienie jest bardziej złożone niż proste wezwanie, aby robić, co się chce.
Ktoś może pełnić rolę instytucjonalną zgodnie z jej zasadami, publikując uzasadnioną krytykę tych zasad. Pytanie dotyczy, w jakich przestrzeniach ta krytyka jest rzeczywiście możliwa.