Ελευθερία, κακό και βούληση
Εξετάστε πώς το Περί της ελεύθερης βούλησης συνδέει την προέλευση του κακού με τη βούληση και υπερασπίζεται την ελευθερία απέναντι στην αναγκαιότητα.
Μια πρωτότυπη εισαγωγή. Ο οδηγός συνοδεύει το έργο· δεν αποτελεί ούτε το πλήρες κείμενο ούτε μετάφραση.
Τοποθέτηση του κειμένου
Ο διάλογος ξεκίνησε στη Ρώμη γύρω στο 388 και ολοκληρώθηκε στην Αφρική γύρω στο 395· ανήκει στα πρώιμα γραπτά του κατά των μανιχαίων. Οι πελαγιανοί τον επικαλέστηκαν αργότερα υπέρ τους· στις Αναθεωρήσεις ο Αυγουστίνος απάντησε ότι δεν πραγματευόταν τη χάρη, επειδή αυτό δεν ήταν το ερώτημά του. Σε αυτόν τον διάλογο με τον φίλο του Εβόδιο, ο Αυγουστίνος ρωτά από πού προέρχεται το κακό, αν ο Θεός είναι αγαθός. Τοποθετεί το ηθικό κακό στην ελεύθερη αποστροφή της βούλησης από τα αμετάβλητα αγαθά προς τα μεταβλητά, επιχειρηματολογεί υπέρ της ύπαρξης του Θεού από τη σύλληψη της αλήθειας από τον νου και υπερασπίζεται τη συμβατότητα της θείας πρόγνωσης με την ανθρώπινη ελευθερία.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Η πηγή του κακού: Οι κακές πράξεις γεννιούνται από άτακτη επιθυμία, όταν η βούληση προσκολλάται σε πρόσκαιρα αγαθά, που μπορεί να χάσει παρά τη θέλησή της, σαν να ήταν το ύψιστο αγαθό. Άνοδος προς την αλήθεια: Το βιβλίο 2 ανεβαίνει από τις σωματικές αισθήσεις σε μια εσωτερική αίσθηση και στον λόγο, και έπειτα σε αμετάβλητες αλήθειες του αριθμού και της σοφίας που βρίσκονται πάνω από τον νου. Πρόγνωση: Το βιβλίο 3 υποστηρίζει ότι η εκ των προτέρων γνώση μιας επιλογής από τον Θεό δεν την επιβάλλει, όπως ακριβώς η ανάμνηση μιας περασμένης πράξης δεν την προκάλεσε.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Διαβάστε το βιβλίο 1 για το πρόβλημα του κακού και το βιβλίο 2 για το επιχείρημα από την αλήθεια, και συγκρίνετε έπειτα το βιβλίο 3 με όσα λένε αργότερα οι Αναθεωρήσεις για τη χάρη. Ο διάλογος ξεκίνησε στη Ρώμη γύρω στο 388 και ολοκληρώθηκε στην Αφρική γύρω στο 395· ανήκει στα πρώιμα γραπτά του κατά των μανιχαίων. Οι πελαγιανοί τον επικαλέστηκαν αργότερα υπέρ τους· στις Αναθεωρήσεις ο Αυγουστίνος απάντησε ότι δεν πραγματευόταν τη χάρη, επειδή αυτό δεν ήταν το ερώτημά του.
Ο Αυγουστίνος τοποθετεί το κακό σε μια λανθασμένα προσανατολισμένη βούληση και υποστηρίζει ότι η πρόγνωση δεν αναιρεί την ευθύνη.
Η σειρά σας να σκεφτείτε.
- Αν ο Θεός είναι αγαθός και παντογνώστης, ποιος ευθύνεται για μια κακή επιλογή;
- Το να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι κάτι θα συμβεί το καθιστά αναγκαίο;
Η επιλογή και η πρόοδός σας παραμένουν σε αυτό το πρόγραμμα περιήγησης.