Μια ανοιχτή βιβλιοθήκη σκέψης
Να κατανοήσεις την οδύνη για να απελευθερωθείς από αυτήν.
Η οδύνη, η εμφάνισή της μέσω της λαχτάρας, η παύση της και η οδός προς αυτή την παύση παρουσιάζονται ως αλήθειες που εφαρμόζονται στην πράξη: κατανόηση, εγκατάλειψη, πραγμάτωση και καλλιέργεια αντί για απλή πίστη.
Μεταγενέστεροι σχολιαστές παρομοιάζουν τις τέσσερις αλήθειες με έναν γιατρό που κατονομάζει μια ασθένεια, βρίσκει την αιτία της, βεβαιώνει ότι η ίαση είναι δυνατή και ορίζει θεραπεία.
Η αφύπνιση δεν αναζητείται ούτε στην αισθησιακή απόλαυση ούτε στον αυτοβασανισμό· αλλού η ίδια ιδέα περνά ανάμεσα στον ισχυρισμό ότι ένας εαυτός διαρκεί αιώνια και στον ισχυρισμό ότι απλώς εκμηδενίζεται.
Ένα λαούτο ηχεί σωστά μόνο όταν οι χορδές του δεν είναι ούτε πολύ τεντωμένες ούτε πολύ χαλαρές· αυτή την εικόνα έλαβε ένας μοναχός που καταπονούσε υπερβολικά την άσκησή του.
Σώμα, αίσθηση, αντίληψη, νοητικοί σχηματισμοί και συνείδηση είναι το καθένα παροδικά και όχι πλήρως υπό τον έλεγχό μας, γι’ αυτό κανένα δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνιμος εαυτός· η διδασκαλία στοχεύει την προσκόλληση, όχι τη συνήθη προσωπική ευθύνη.
Η μοναχή Βατζίρα εξηγεί ότι το «άρμα» ονομάζει ένα σύνολο εξαρτημάτων, όπως το «ον» ονομάζει έναν συνδυασμό μεταβαλλόμενων παραγόντων.
Οι εμπειρίες γεννιούνται από συνθήκες και παύουν όταν παύουν αυτές οι συνθήκες: «όταν υπάρχει αυτό, γίνεται εκείνο». Μια κλασική σειρά δώδεκα κρίκων συνδέει την άγνοια, τη λαχτάρα, την προσκόλληση και την περαιτέρω γέννηση.
Η επίμονη προσοχή σε μια μικρή ενόχληση μπορεί να μετατρέψει ένα περαστικό συναίσθημα σε λαχτάρα και έπειτα σε μνησικακία· η αλλαγή αυτής της προσοχής αλλάζει όσα ακολουθούν.