Πίστη και Γνώση
Ο Hegel εξετάζει τον Kant, τον Jacobi και τον Fichte ως εκδοχές της αναστοχαστικής φιλοσοφίας που τοποθετούν την τελική πραγματικότητα πέρα από τη γνώση. Υποστηρίζει ότι αυτός ο περιορισμός αφήνει τον λόγο να εξαρτάται από ένα απρόσιτο απόλυτο και διατηρεί τις αντιθέσεις που πρέπει να κατανοήσει η φιλοσοφία.
Κατανόηση του κειμένου
Δημοσιευμένο στο Critical Journal of Philosophy, το δοκίμιο ανήκει στη συνεργασία του Χέγκελ με τον Σέλινγκ, πριν από τη Φαινομενολογία και την ώριμη Λογική.
Βασικά σημεία
- 01
πεπερασμένος λόγος
Η διακήρυξη ότι ο λόγος είναι ανίκανος να γνωρίζει το απόλυτο κάνει ήδη ισχυρισμούς για τη σχέση μεταξύ του πεπερασμένου και του απείρου.
- 02
Πίστη πέρα από τη σκέψη
Οι επικλήσεις στην άμεση πίστη ή σε ένα απρόσιτο επέκεινα κινδυνεύουν να αναπαράγουν τον διαχωρισμό που ισχυρίζονται ότι υπερβαίνουν.
- 03
Θεωρητικός μετασχηματισμός
Ο Χέγκελ αναζητά μια μορφή σκέψης που αναγνωρίζει την αντίφαση μέσα σε πεπερασμένες κατηγορίες αντί να εντοπίζει τη λύση εντελώς έξω από τη σκέψη.
Πώς να το διαβάσετε
Κρατήστε τις θέσεις των τριών συγγραφέων χωριστά από την πολεμική ανασυγκρότηση του Χέγκελ. Η θεολογική γλώσσα περιγράφει ένα φιλοσοφικό πρόβλημα και δεν πρέπει να μεταφράζεται απευθείας σε απλή ομολογία ή απόρριψη της θρησκείας.
Εκδόσεις και πηγές
- Δείτε την πηγή 1marxists.orgνέα καρτέλα
- Δείτε την πηγή 2de.wikisource.orgνέα καρτέλα
- Δείτε την πηγή 3plato.stanford.eduνέα καρτέλα
Οι περιλήψεις και τα βασικά σημεία είναι πρωτότυπες συντακτικές ερμηνείες. Συνοδεύουν την ανάγνωση και δεν υποκαθιστούν μια έκδοση του κειμένου. Συντακτική μέθοδος ↗