Λογοδοτήστε για όσα κάνετε με την κατάστασή σας.
Καμία προκαθορισμένη ανθρώπινη φύση δεν καθορίζει ολοκληρωτικά τα εγχειρήματά μας. Οι πράξεις μάς ορίζουν μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις, χωρίς να μας καθιστούν παντοδύναμους.
Ο τίτλος εργασίας δεν καθορίζει πώς συμπεριφέρεστε σε έναν συνάδελφο.
Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις περιστάσεις μας ως αμετάβλητο πεπρωμένο ή να φανταστούμε τον εαυτό μας ως ελευθερία χωρίς δεσμούς. Και οι δύο υπεκφυγές αποκρύπτουν την ένταση ανάμεσα στα δεδομένα και τις δυνατότητες.
Λέγοντας «αυτός απλώς είμαι», μπορεί κανείς να αποφύγει να εξετάσει μια συμπεριφορά που θα μπορούσε να αλλάξει.
Οι άλλοι με φανερώνουν ως ορατό και ερμηνεύσιμο από έξω. Αυτό μεταβάλλει τη σχέση μου με τον εαυτό μου χωρίς να ανάγει όλες τις σχέσεις στο ίδιο είδος σύγκρουσης.
Μια δημόσια παρατήρηση ξαφνικά σε κάνει να δεις τον εαυτό σου ως χαρακτήρα στα μάτια κάποιου άλλου.
Οι πράξεις του παρελθόντος αποκρυσταλλώνονται σε αντικείμενα και θεσμούς που στη συνέχεια επιβάλλουν περιορισμούς. Η συλλογική πράξη προσπαθεί να μετασχηματίσει αυτές τις συνθήκες, χωρίς να βρίσκεται έξω από αυτές.
Μια δομή οργάνωσης της εργασίας που παραλάβαμε από το παρελθόν περιορίζει τις επιλογές, παρότι κανείς δεν την αποφάσισε σήμερα.