Bierz odpowiedzialność za to, co robisz ze swoją sytuacją.
Żadna z góry zdefiniowana natura ludzka nie determinuje całkowicie naszych projektów. Działania definiują nas w sytuacjach, nie czyniąc nas wszechmocnymi.
Stanowisko nie decyduje o tym, jak traktujesz współpracownika.
Możemy traktować nasze okoliczności jako niezmienne przeznaczenie lub wyobrażać sobie siebie jako nieprzywiązaną wolność. Obydwa uniki ukrywają napięcie pomiędzy faktami i możliwościami.
Powiedzenie „taki już jestem” może służyć unikaniu namysłu nad zachowaniem, które można zmienić.
Inni ludzie postrzegają mnie jako osobę widoczną i dającą się zinterpretować z zewnątrz. To zmienia mój stosunek do samego siebie, nie sprowadzając wszystkich relacji do identycznego konfliktu.
Publiczna uwaga nagle sprawia, że postrzegasz siebie jako postać w oczach kogoś innego.
Przeszłe działania osadzają się w obiektach i instytucjach, które następnie nakładają ograniczenia. Praktyka zbiorowa próbuje przekształcić te warunki, nie stojąc poza nimi.
Odziedziczona struktura miejsca pracy ogranicza wybór, mimo że nikt dzisiaj o tym nie zdecydował.