Neem verantwoordelijkheid voor wat je van je situatie maakt.
Geen enkele vooraf gedefinieerde menselijke natuur bepaalt onze projecten volledig. Acties definiëren ons binnen situaties zonder ons almachtig te maken.
Een functietitel bepaalt niet hoe je een collega behandelt.
We kunnen onze omstandigheden behandelen als een onveranderlijke bestemming of onszelf voorstellen als ongebonden vrijheid. Beide ontwijkingen verbergen de spanning tussen feiten en mogelijkheden.
Door te zeggen ‘dat is gewoon wie ik ben’ kun je voorkomen dat je veranderlijk gedrag onderzoekt.
Andere mensen laten zien dat ik van buitenaf zichtbaar en interpreteerbaar ben. Dit verandert mijn relatie met mezelf zonder alle relaties te reduceren tot identieke conflicten.
Een openbare opmerking zorgt ervoor dat je jezelf plotseling als een personage in de ogen van iemand anders ziet.
Handelingen uit het verleden slaan neer in objecten en instituties die vervolgens beperkingen opleggen. Collectieve praxis probeert deze omstandigheden te veranderen zonder erbuiten te staan.
Een overgeërfde werkplekstructuur beperkt de keuzes, ook al heeft niemand daar vandaag een besluit over genomen.