Materie die droomt
Lees De droom van d’Alembert als een filosofisch experiment waarin slaap en geneeskunde een stem geven aan een materialistische theorie van leven en denken.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
De trilogie, geschreven in 1769 toen Diderot de fysiologen en natuuronderzoekers van zijn tijd las, verontrustte d’Alembert en Julie de Lespinasse, die vroegen haar te vernietigen. Er bleven afschriften bewaard; een ervan circuleerde in 1782 discreet in de Correspondance littéraire, maar de tekst werd pas in 1830 gedrukt, lang na de dood van de auteur. Drie samenhangende dialogen voeren echte personen ten tonele: eerst overtuigt Diderot d’Alembert ervan dat materie kan voelen en denken; dan wordt d’Alembert, die in zijn slaap praat, beluisterd door Julie de Lespinasse en de arts Théophile de Bordeu; ten slotte trekken de dokter en mademoiselle de Lespinasse de morele consequenties. De beelden van een bijenzwerm, een spinnenweb en een gevoelig klavecimbel maken een materialistische theorie van het leven voorstelbaar.
De argumenten volgen
Levende materie: Het leven wordt niet van buitenaf aan de materie toegevoegd: van het ei tot het dier volstaan organisatie en voeding om inerte gevoeligheid in gevoel en denken om te zetten. Zwerm en web: Een organisme lijkt op een tros bijen die één enkel dier wordt, en het ik is het middelpunt van een netwerk van zenuwen, zoals een spin die elke draad voelt. Alles gaat voorbij: Soorten liggen niet vast: monsters, bastaarden en trage gedaanteveranderingen doen vermoeden dat elke vorm voorbijgaat en alleen het geheel blijft.
Vervolg met lezen
Lees het openingsgesprek, waarin een marmeren beeld in vlees verandert, en daarna de droom zelf; let erop hoe slaap, medisch gepraat en komedie Diderot in staat stellen hypothesen te uiten die hij niet onder zijn eigen naam kon publiceren. De trilogie, geschreven in 1769 toen Diderot de fysiologen en natuuronderzoekers van zijn tijd las, verontrustte d’Alembert en Julie de Lespinasse, die vroegen haar te vernietigen. Er bleven afschriften bewaard; een ervan circuleerde in 1782 discreet in de Correspondance littéraire, maar de tekst werd pas in 1830 gedrukt, lang na de dood van de auteur.
Een materialisme van de gevoeligheid verklaart het leven zonder ziel, maar maakt van het ik een broze eenheid die steeds opnieuw beschreven moet worden.
Tijd om zelf na te denken.
- Hoe verklaren de beelden van de zwerm en het spinnenweb de eenheid van een levend wezen?
- Waarom vertrouwt Diderot zijn gewaagdste hypothesen toe aan een slapende man en een arts?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.