Szukać sensu, którego śmierć nie może przekreślić, i odrzucać przemoc.
Za Ewangelią Mateusza 5,39 Tołstoj utrzymuje, że na zło nigdy nie wolno odpowiadać przemocą, ponieważ przymus odtwarza zło, które rzekomo zwalcza; zasada ta potępia zarówno wojnę, jak i sądy karne oraz karę śmierci.
Odmowa służby wojskowej, jak u wielu duchoborców, zamiast chwytania za broń przeciw wrogowi lub buntownikowi.
Sztuka to działalność, w której człowiek świadomie, za pomocą zewnętrznych znaków, przekazuje uczucie, które sam przeżył, tak aby inni się nim zarazili; jej wartość zależy od szczerości przekazu i od przekazywanego uczucia.
Chłopiec, który opowiada o spotkaniu z wilkiem tak, by słuchacze poczuli jego strach, już uprawia sztukę.
Sam rozum dochodzi do wniosku, że skończone życie nie ma sensu; dla Tołstoja wiara jest poznaniem sensu życia, którym ludzie faktycznie żyją, ponieważ łączy skończone z nieskończonym.
Chłopi ze „Spowiedzi” pracują, cierpią i umierają bez rozpaczy, ponieważ wierzą, że ich życie należy do czegoś większego.
Królestwo Boże nie jest przyszłą nagrodą ani instytucją, lecz prawem miłości obecnym w każdym sumieniu; posłuszeństwo mu oznacza stawianie sumienia ponad państwem, Kościołem i opinią publiczną.
W Afryce Południowej Gandhi przeczytał „Królestwo Boże jest w was” około 1894 roku, a w 1910 roku nazwał osadę spółdzielczą Tolstoy Farm.