Wolność buduje się wspólnie z innymi.
Simone de Beauvoir rodzi się w Paryżu w burżuazyjnej rodzinie katolickiej. Studia i wybory życiowe skłaniają ją do kwestionowania oczekiwań narzucanych kobietom. Jej twórczość filozoficzna rozwija się poprzez eseje, powieści i pisma autobiograficzne: różne formy badania, w jaki sposób pojedyncza egzystencja napotyka ograniczenia swoich czasów.
Beauvoir rodzi się 9 stycznia. Jej dzieciństwo rozgrywa się w środowisku, w którym religia i oczekiwania rodzinne silnie wpływają na przyszłość dziewcząt. Później opisze ten świat, nie sprowadzając swojej drogi do prostej historii indywidualnego sukcesu.
Kończy agrégację z filozofii i rozpoczyna karierę nauczycielską. Spotyka Jean-Paula Sartre'a, z którym nawiązuje trwałą intelektualną i osobistą relację. Ich dialog ma znaczenie dla jej rozwoju, nie wyczerpując przy tym oryginalności jej pytań, metody czy dzieł.
Powieść Zaproszona ukazała się w 1943 roku. Po wojnie Beauvoir współpracowała z Les Temps modernes i opublikowała W stronę moralności dwuznaczności w 1947 roku. Pytanie o wolność kształtuje się poprzez spotkania z historią, odpowiedzialnością i konfliktami działania.
Druga płeć ukazuje się w dwóch tomach. Łączy filozofię, historię, literaturę i analizy przeżyć. Książka wywołuje intensywne kontrowersje i staje się głównym punktem odniesienia dla myśli feministycznej, sama w sobie budząc krytykę i reinterpretacje.
Beauvoir angażuje się w walkę o prawa kobiet i podpisuje Manifest 343 w 1971. Jej twórczość porusza także kwestię starości i końca życia. Umiera w Paryżu 14 kwietnia 1986, pozostawiając dorobek, którego wpływ przekracza granice dyscyplin.
Simone de Beauvoir urodziła się w Paryżu w 1908 w burżuazyjnej rodzinie katolickiej, której finanse podupadły po pierwszej wojnie światowej. Jej edukacja kultywowała miłość do książek, przedstawiając małżeństwo jako oczekiwaną przyszłość kobiety. Utrata wiary, przyjaźń z Élisabeth Lacoin, znaną jako Zaza i studia filozoficzne otworzyły inne możliwości. Zdając agrégację w 1929, wybrała trwałą pracę intelektualną. Formacja ta nie była po prostu triumfem woli: opierała się na zasobach edukacyjnych, relacjach i instytucjach niedostępnych dla wielu kobiet jej epoki. Do tych właśnie nierównych warunków wyboru życia powracała w swojej późniejszej pisarstwie.
Beauvoir nauczała w Marsylii, Rouen i Paryżu, rozwijając twórczość literacką i filozoficzną. Jej relacja z Sartrem, rozpoczęta w 1929 roku, stała się trwałym dialogiem, nie przekreślając niezależności intelektualnej. Ich układ uczuciowy często symbolizował wolność; listy i świadectwa wymagają również zbadania asymetrii i krzywd doświadczanych przez młodsze kobiety w ich otoczeniu. W 1943 roku Beauvoir została zwolniona z nauczania po skardze związanej z byłą uczennicą. Biografia intelektualna musi rozpatrywać łącznie twórczość, ograniczenia historyczne i odpowiedzialność. Nie powinna ani zamieniać życia prywatnego we wzorcową legendę, ani zakładać, że sama ocena biograficzna wyjaśnia argumenty i konstrukcje literackie dzieła.
Zaproszona ukazała się w 1943 roku; Pyrrus i Cineasz oraz W stronę moralności dwuznaczności rozwijały etykę wolności pozostających we wzajemnych relacjach. Po wojnie Beauvoir współpracowała z Les Temps modernes i podróżowała, między innymi do Stanów Zjednoczonych. Druga płeć, opublikowana w 1949 roku, badała społeczne wytwarzanie pozycji kobiety jako Innej przez pryzmat wielu dyscyplin i doświadczeń. Wrogość i uznanie towarzyszyły jej drodze do roli międzynarodowego punktu odniesienia dla feminizmu. Znaczenie książki nie usuwa krytyki: klasę, rasę, seksualność i kolonializm ponownie rozpatrywali czytelnicy rozwijający postulat rozumienia egzystencji poprzez jej sytuacje, a nie abstrakcyjny uniwersalny podmiot.
Mandaryni otrzymali Nagrodę Goncourtów w 1954 roku, umacniając uznanie literackie, które później poszerzyły wspomnienia. Beauvoir opowiedziała swoje życie w kilku tomach, równolegle kontynuując prozę, badania i wystąpienia publiczne. Starość analizowała społeczne wykluczenie ludzi starszych w 1970 roku. Sprzeciw wobec wojny algierskiej i tortur, w tym współpraca z Gisèle Halimi, oraz zaangażowanie w walkę o prawo do aborcji łączyły etykę ze zmianami instytucjonalnymi. W 1971 roku podpisała Manifest 343. Po śmierci Sartre’a w 1980 roku opublikowała Pożegnania. Zmarła w 1986 roku; publikacje pośmiertne nadal zmieniają rozumienie jej rozwoju i relacji.
Beauvoir zmienia sposób, w jaki można myśleć o istnieniu, ucisku i emancypacji. Późniejsze odczytania feministyczne kwestionują granice niektórych uogólnień, niedostatecznie uwzględnione doświadczenia rasowe lub kolonialne oraz miejsce przyznane ciału. Taka krytyka rozszerza główny postulat jej twórczości: nie czynić konkretnego doświadczenia uniwersalną miarą każdego życia.
Źródła i punkty odniesienia