Narodziny w Kopenhadze
Urodził się w Kopenhadze w zamożnej rodzinie; doświadczenie rodzinne będzie podstawą jego osobistych pism.
Myśl egzystencjalna · Chrześcijaństwo · 1813–1855
Søren Kierkegaard
Wybieraj bez uciekania przed niepewnością.
Kopenhaga · Dania
Biografia
Nić życia.
Urodzony w Kopenhadze w 1813 w zamożnej rodzinie ukształtowanej przez wymagającą religię luterańską, Søren Kierkegaard studiował teologię na uniwersytecie. Relacje rodzinne i śmierć kilku krewnych są istotne w jego dziennikach, które jednak należy czytać raczej jako pisma osobiste niż przejrzyste dowody każdego wydarzenia. Jego rozprawa o ironii, obroniona w 1841, konfrontuje starożytne źródła na temat Sokratesa z niemieckimi debatami filozoficznymi i rozpoczyna badanie krytycznego dystansu i sposobu istnienia.
Edukacja i ironia
Studiuje teologię i broni rozprawę o ironii i Sokratesie w 1841.
Zerwane zaręczyny
Jego zaręczyny z Regine Olsen dobiegają końca; ich historia nie wyjaśnia całości jego twórczości.
Pseudonimy i kontrowersje
Pojawiają się Albo/Albo i inne książki o pseudonimie; kontrowersje Corsaira wpływają na jego życie publiczne.
Miłość, rozpacz i wiara
Pod różnymi autorskimi głosami publikuje Czyny miłości, Chorobę na śmierć i Wprawki do chrześcijaństwa.
Spór z Kościołem i śmierć
Publicznie krytykuje istniejący kościół i umiera w Kopenhadze w listopadzie 1855.
Poznaj życie autora
01Edukacja w Kopenhadze
Urodzony w Kopenhadze w 1813 w zamożnej rodzinie ukształtowanej przez wymagającą religię luterańską, Søren Kierkegaard studiował teologię na uniwersytecie. Relacje rodzinne i śmierć kilku krewnych są istotne w jego dziennikach, które jednak należy czytać raczej jako pisma osobiste niż przejrzyste dowody każdego wydarzenia. Jego rozprawa o ironii, obroniona w 1841, konfrontuje starożytne źródła na temat Sokratesa z niemieckimi debatami filozoficznymi i rozpoczyna badanie krytycznego dystansu i sposobu istnienia.
02Zerwane zaręczyny i wymyślone głosy
Jego zaręczyny z Regine Olsen zakończyły się w 1841. Historycy badają ich korespondencję i późniejsze relacje, nie sprowadzając całości dzieła do jednego sentymentalnego wyjaśnienia. Od 1843 Kierkegaard opublikował niezwykłą serię książek pod pseudonimami wraz z podpisanymi budującymi przemówieniami. Victor Eremita, Johannes de Silentio i inni autorzy fikcyjni wyrażają odmienne perspektywy. Ich inscenizacja prosi czytelnika o wzięcie udziału w interpretacji, a nie traktowanie każdego zdania jako bezpośredniego wyznania pisarza.
03Pisanie wśród filozofii, wiary i życia publicznego
Okruchy filozoficzne i Postscriptum badają stosunek istniejącej jednostki do prawdy; Pojęcie lęku i pisma o rozpaczy nadają różne postacie pytaniom o możliwość i tożsamość. Sprawa satyrycznego pisma Korsarz w połowie lat 40. XIX wieku wpłynęła na jego refleksję o prasie i publiczności. Opublikowane pod własnym nazwiskiem Czyny miłości z 1847 roku podejmują temat bliźniego i konkretnego działania. Przeplatanie się rozpraw religijnych i dzieł pseudonimowych nie pozwala sprowadzić tej twórczości do jednej formuły.
04Kontrowersje w Kościele i otwarte dziedzictwo
W ostatnich latach Kierkegaard publicznie atakował to, co uznawał za utożsamianie chrześcijaństwa z utrwalonym porządkiem społecznym Danii. Zmarł w Kopenhadze w 1855 roku. Pośmiertne wydania dzienników, szkiców i pism retrospektywnych zmieniły rozumienie jego dzieła, wprowadzając decyzje wydawców dotyczące wyboru i datowania. Wpływ obejmuje teologię, literaturę i egzystencjalizm. Krytyczna lektura bada także ograniczenia jego przedstawień kobiet i stanowisk wobec instytucji, zamiast je pomijać.
W ostatnich latach Kierkegaard publicznie atakował to, co uznawał za utożsamianie chrześcijaństwa z utrwalonym porządkiem społecznym Danii. Zmarł w Kopenhadze w 1855 roku. Pośmiertne wydania dzienników, szkiców i pism retrospektywnych zmieniły rozumienie jego dzieła, wprowadzając decyzje wydawców dotyczące wyboru i datowania. Wpływ obejmuje teologię, literaturę i egzystencjalizm. Krytyczna lektura bada także ograniczenia jego przedstawień kobiet i stanowisk wobec instytucji, zamiast je pomijać.
Źródła i punkty odniesienia