Tradycje pitagorejskie · ok. 570–495 p.n.e.

Pitagoras

Szukaj uporządkowanego, wspólnego życia.

Samos · Kroton · południowe Włochy

Portrety: interpretacje artystyczne

Biografia

Nić życia.

Pitagoras pochodzący z Samos i związany z Krotonem stanowi źródło tradycji łączących sposoby życia, refleksję nad duszą i dociekania matematyczne. Nie zachowało się żadne jego uwierzytelnione pismo: jego myśl należy odróżnić od późniejszych doktryn i legend pitagorejskich.

ok. 570 p.n.e

Pochodzenie na Samos

Tradycja umieszcza jego narodziny na Samos; dokładna data nie jest pewna.

ok. 530 p.n.e

Wyjazd do Włoch

Osiadł w Krotonie, greckim mieście w południowych Włoszech, prawdopodobnie w drugiej połowie VI wieku.

koniec 6. wieku p.n.e.

Społeczność

Wyznawcy połączyli nauczanie, sposoby życia i wspólne zasady; szczegóły jego organizacji pozostają przedmiotem dyskusji.

ok. 500 p.n.e

Konflikt i późniejsze życie

Relacje opisują opozycję i ruch; miejsce i data śmierci są niepewne.

4. wiek p.n.e.

Wczesne świadectwa

Autorzy klasyczni wspominają pitagorejczyków i tradycje dotyczące duszy.

od 3. do 4. wieku n.e.

Późne biografie

Diogenes, Porfir i Jamblichus skomponowali portrety wieki po nim.

Poznaj życie autora

01Z Samos do Krotonu

Pitagoras urodził się prawdopodobnie na Samos w VI wieku p.n.e.; dokładne daty podane przez późnych autorów pozostają domniemane. Opuścił wyspę i osiedlił się w Krotonie, greckim mieście na południu Włoch, prawdopodobnie w drugiej połowie stulecia. Późniejsze relacje przypisują mu wiele podróży i spotkań z mędrcami egipskimi lub wschodnimi. Ich precyzja jest różna i nie pozwala na bezpieczną rekonstrukcję każdego etapu. Jednak przeprowadzka do Krotonu stanowi wczesne i szeroko rozpowszechnione ramy tradycji.

02Grupa, praktyki i konflikty

W Krotonie tradycja wiąże jego imię z grupą wyznawców, których wspólne życie i recepty zrobiły wrażenie na starożytnych pisarzach. Dieta, oczyszczenie, cisza i rachunek sumienia pojawiają się w źródłach o różnych datach; przypisywanie ich wszystkich bezpośrednio założycielowi byłoby niebezpieczne. Związek grupy z lokalnymi instytucjami i elitami jest trudny do określenia. Relacje opisują gwałtowny sprzeciw wobec pitagorejczyków i ruch do innych miast. Data, okoliczności, a nawet miejsce śmierci Pitagorasa nie są dokładnie ustalone.

03Dusza, liczby i przypisanie odkryć

Wczesne świadectwa kojarzą Pitagorasa z poglądem, że dusza przechodzi pomiędzy żywymi istotami. Badanie liczb, proporcji i harmonii stało się centralnym punktem późniejszych tradycji pitagorejskich. Należy jednak rozróżnić szkołę, następców i wkład indywidualny: żaden uwierzytelniony tekst nie pozwala na to, aby z całą pewnością przypisać mu pisemny dowód twierdzenia, obecnie noszącego jego imię. Historycy badają dowody, nie wymazując znaczenia tradycji matematycznej ani nie przekształcając późnego przypisania w ustalony fakt.

04Starożytne życia i wizerunek mędrca

Autorzy klasyczni poświadczają tradycje pitagorejskie; znacznie później Diogenes Laertios, Porfiriusz i Jamblich napisali biografie. Opowieści te łączą wcześniejsze materiały, niezwykłe anegdoty i filozoficzne zainteresowania autorów. Złote wiersze są świadectwem przekazywanego pitagoreizmu moralnego, a nie uwierzytelnioną księgą założyciela. Dziedzictwo to wpłynęło na filozofię, matematykę i kulturę europejską; jego zrozumienie wymaga odróżnienia historii grupy, recepcji postaci oraz tego, co zachowane świadectwa rzeczywiście pozwalają nam wiedzieć.

Dziedzictwo i jego napięcia.

Źródła i punkty odniesienia