Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Zakres bibliografii
Katalog obejmuje dziesięć traktatów przekazanych jako Dialogi (dwanaście ksiąg, ponieważ O gniewie składa się z trzech), 124 zachowane Listy moralne do Lucyliusza, O dobrodziejstwach, O łagodności, Zagadnienia przyrodnicze, Apokolokyntozę i dziesięć przekazanych tragedii. Autorstwo Seneki w odniesieniu do Oktawii jest powszechnie odrzucane; autorstwo Herkulesa na Oicie pozostaje sporne. Zaginione dzieła zachowane we fragmentach odróżniono od pełnych ksiąg, a wykaz listów jest kompletny tylko dla zachowanej sekwencji 1–124 z edycji Gummere’a. Pseudonimowe epigramaty, pisma o środkach zaradczych i późniejsza korespondencja Seneki z Pawłem pozostają poza korpusem dzieł o pewnym autorstwie.
Zachowane listy 124 zmieniają codzienne wydarzenia, czytanie i rozmowy w trwałą edukację w zakresie etyki stoickiej. Lucilius jest zarówno adresowanym przyjacielem, jak i partnerem literackim; sekwencja porusza się od praktycznych rad do wymagających argumentów na temat cnoty, wiedzy i szczęścia.
Ten krótki dialog, adresowany do Luciliusa, zadaje pytanie, dlaczego dobrzy ludzie cierpią, skoro wszechświatem rządzi opatrzność. Seneka porównuje przeciwności losu do wymagającego wychowania i dyscypliny rodzicielskiej, broniąc cnoty jako dobra, którego nie mogą usunąć wrogie okoliczności.
Zwracając się do Serenusa, Seneka broni paradoksu, zgodnie z którym mądra osoba nie może doznać szkody moralnej ani zniewagi. Roszczenie dotyczy integralności cnoty, a nie fizycznej nietykalności; przykłady upokorzenia pokazują, jak silnie zależność od akceptacji społecznej kształtuje zwykłe doświadczenie.
Trzy książki adresowane do Novatus analizują gniew jako chęć ukarania postrzeganego zła. Seneka łączy teorię sądu z praktycznymi radami dotyczącymi zwlekania, edukacji i samokontroli, odrzucając jednocześnie twierdzenie, że gniew jest niezbędny do odwagi i sprawiedliwości.
Seneka zwraca się do Marcii po śmierci jej syna Metiliusa, łącząc argumentację filozoficzną z przykładami rodziców pogrążonych w żałobie. Praca wspomina także jej ojca Cremutiusa Cordusa, którego pisma historyczne dzięki jej wysiłkom przetrwały represje polityczne.
Zwracając się do Gallio, Seneka argumentuje, że szczęście zależy od życia w zgodzie z rozsądkiem, a nie podążania za tłumem czy dążenia do przyjemności. Zachowany tekst odpowiada następnie na zarzuty, że postępowanie bogatego filozofa jest sprzeczne z jego nauką; jego zakończenie jest niepełne.
Ten niekompletny dialog bada, kiedy wycofanie się ze stanowiska publicznego może być zgodne ze stoickim obowiązkiem. Seneka odróżnia służbę określonej wspólnocie politycznej od uczestnictwa w szerszej wspólnocie istot racjonalnych, czyniąc studia potencjalnie użytecznymi dla innych.
Serenus opisuje niespokojny umysł, który ciągnie na przemian ku prostocie, luksusowi, służbie publicznej i odosobnieniu. Seneka przedstawia elastyczne ujęcie stałości: radzi ocenić własne możliwości, wybrać wartościowe zobowiązania i znaleźć miejsce na przyjaźń oraz odpoczynek.
Zwracając się do Paulina, Seneka argumentuje, że życie wydaje się krótkie, ponieważ ludzie poświęcają swój czas ambicjom, rozproszeniu uwagi i żądaniom innych ludzi. Filozoficzny wypoczynek oferuje inny stosunek do teraźniejszości i myślicieli z przeszłości, a nie technikę zwiększania wydajności.
Konsolacja napisana podczas wygnania zwraca się do cesarskiego wyzwoleńca Polibiusza po śmierci jego brata. Radom dotyczącym żałoby towarzyszą pochwały Klaudiusza, szczególnie wyraźnie ukazujące związek rady filozoficznej z nadzieją autora na powrót z wygnania.
Seneka pociesza matkę w związku z własnym wygnaniem na Korsykę. Odwracając oczekiwany kierunek komfortu, przekonuje, że wysiedlenie nie może pozbawić człowieka natury, myśli ani cnót, i zachęca Helvię do wznowienia studiów intelektualnych.
Siedem ksiąg omawia dawanie, otrzymywanie, wdzięczność i niewdzięczność w rzymskich stosunkach zobowiązań. Seneka umiejscawia korzyść w intencji dawcy, a nie w przekazywanym przedmiocie, badając trudne przypadki dotyczące niewolników, władców i nierównej władzy.
Adresowany do młodego Nerona, ten niekompletny traktat opisuje powściągliwość w karaniu jako wyróżniającą cnotę władcy. Jego pochwała oferuje ideał, do którego zamieszkania zaprasza się cesarza, pozostawiając w dużej mierze nienaruszoną strukturę skoncentrowanej władzy imperialnej.
Książki te badają zjawiska atmosferyczne i ziemskie: tęcze, grzmoty, wodę, chmury, wiatry, trzęsienia ziemi i komety. Wyjaśnienia fizyczne przeplatają się z refleksjami etycznymi; przekazywana kolejność i podział na siedem lub osiem ksiąg różnią się w zależności od wydań.
Ta menippejska satyra opowiada o nieudanej próbie przebóstwienia i upokarzającym zejściu do podziemi zmarłego cesarza Klaudiusza. Na przemian prozą i wierszem obnaża imperialną niesprawiedliwość poprzez groteskową komedię; Dokładny związek otrzymanego tytułu z tekstem pozostaje przedmiotem dyskusji.
Po powrocie z podziemi i pokonaniu tyrana Lycusa, Herkules zostaje doprowadzony do szaleństwa przez Junonę i zabija własną rodzinę. Bohaterska siła staje się źródłem katastrofy, a przetrwanie wymaga przyjęcia pomocy od innych.
Po zniszczeniu Troi pojmane kobiety czekają na niewolę, podczas gdy Grecy żądają śmierci Polikseny i Astyanaksa. Spektakl zamienia zwycięstwo w studium cierpienia cywilów, żałoby i reprodukcji przemocy na przestrzeni pokoleń.
Ta niedokończona tragedia przedstawia Edypa z Antygoną, a następnie Jokastę próbującą zapobiec wojnie między Eteoklesem a Polinejkesem. Zachowane sceny badają, czy rodzinne apele mogą przerwać walkę o suwerenną władzę.
Porzucona przez Jazona i zagrożona wygnaniem Medea niszczy jego nowe małżeństwo i zabija ich dzieci. Wersja Seneki nadaje szczególną siłę autorefleksji, magii i celowemu tworzeniu przez bohaterkę tożsamości poprzez zemstę.
Fedra pragnie swojego pasierba Hipolita, którego odrzucenie prowadzi do fałszywego oskarżenia i jego zniszczenia poprzez klątwę Tezeusza. Spektakl porusza kwestię pożądania, wstydu i katastrofalnej mocy wyroku wydanego bez wysłuchania oskarżonego.
Zaraza skłania Edypa do badania ukrytej skazy nękającej Teby. Proroctwa, nekromancja i świadectwa stopniowo ujawniają, że sam król jest zabójcą i synem Lajosa, czyniąc poszukiwanie wiedzy nierozerwalnym ze strachem.
Triumfalny powrót Agamemnona z Troi prowadzi do morderstwa dokonanego przez Klitajmestrę i Egistosa. Prorocza wizja Cassandry i odziedziczone zbrodnie rodu Atreusów zamieniają zwycięski powrót do domu w kolejny etap wzajemnej przemocy.
Atreus zwabia swojego brata Thyestesa z powrotem na dwór fałszywą ofertą pojednania, a następnie podaje mu mięso zamordowanych dzieci. Spektakl bada tyranię jako celowe konstruowanie ignorancji i bezradności drugiej osoby.
Ta wyjątkowo długa sztuka, przekazywana wśród tragedii Seneki, ale której autorstwo jest kwestionowane, opowiada o śmierci Herkulesa z powodu zatrutego ubrania przysłanego przez Dejanirę. Fizyczna agonia, nieporozumienia rodzinne i ostateczne wywyższenie zmieniają znaczenie heroicznej wytrzymałości.
Ta anonimowa rzymska tragedia historyczna przedstawia odrzucenie przez Nerona Oktawii i małżeństwo z Poppeą. Seneka pojawia się jako postać doradzająca cesarzowi; sztuka została przekazana wraz z jego tragediami, ale powszechnie uważa się ją za dzieło późniejsze.
W cytatach późniejszych autorów zachowały się ślady zaginionych pism, m.in. O przesądach, O małżeństwie i Napomnieniach. Współczesny zbiór fragmentów rekonstruuje te szczątki na podstawie odrębnych świadków; nie jest to ciągła księga pozostawiona przez Senekę.