Εγώ και Αυτός στο καφενείο
Παρακολουθήστε τη μονομαχία ανάμεσα στον φιλόσοφο και τον ανιψιό του Ραμώ για να δείτε πώς ένας διάλογος μπορεί να αφήσει την πιο ενοχλητική φωνή να μιλήσει με όλη της τη δύναμη.
Μια πρωτότυπη εισαγωγή. Ο οδηγός συνοδεύει το έργο· δεν αποτελεί ούτε το πλήρες κείμενο ούτε μετάφραση.
Τοποθέτηση του κειμένου
Ο διάλογος, που άρχισε γύρω στο 1761 ως αντίδραση στην κωμωδία Οι φιλόσοφοι του Παλισό, η οποία είχε γελοιοποιήσει τον Ντιντερό και τους φίλους του το 1760, αναθεωρήθηκε επί χρόνια και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ από τον συγγραφέα του. Πρωτοεμφανίστηκε στη γερμανική μετάφραση του Γκαίτε το 1805, και το αυτόγραφο χειρόγραφο ήρθε στο φως μόλις το 1890, ώστε η ίδια η ιστορία του να αποτελεί μάθημα λαθραίας γραφής. Σε ένα παρισινό καφενείο, ένας φιλόσοφος που ονομάζεται Εγώ συναντά τον Αυτόν, τον απένταρο και προικισμένο ανιψιό του συνθέτη Ζαν-Φιλίπ Ραμώ, παράσιτο πλούσιων σπιτιών που μιμείται μουσικούς, ζητιάνους και προστάτες σε εκθαμβωτικές παντομίμες. Η συζήτηση περνά από την ιδιοφυΐα και την ηθική στη μουσική, την εκπαίδευση και την κολακεία, και η ωμή περιγραφή που δίνει ο κυνικός για μια κοινωνία αμοιβαίας εκμετάλλευσης αποδεικνύεται δύσκολο να ανασκευαστεί.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Παντομίμα: Ο ανιψιός μιμείται με όλο του το σώμα ολόκληρο τον κοινωνικό κόσμο και δείχνει ότι σχεδόν όλοι, υπουργοί ή αυλικοί, παίρνουν τις «θέσεις» της κολακείας μπροστά σε κάποιον ισχυρότερο. Ιδιοφυΐα και ηθική: Πρέπει να προτιμήσουμε μια ιδιοφυΐα που κάνει τους οικείους της να υποφέρουν από έναν καλό άνθρωπο χωρίς ταλέντο; Ο διάλογος θέτει ξανά και ξανά το ερώτημα με αφορμή τον Ρακίνα και δεν το λύνει ποτέ. Μια διχασμένη συνείδηση: Ο Χέγκελ διάβασε στον ανιψιό τη φωνή ενός πολιτισμού που βλέπει πίσω από τις ίδιες του τις αξίες, μια αυτοσυνείδητη διχόνοια πιο διαυγή από την έντιμη γαλήνη του φιλοσόφου.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Διαβάστε το εναρκτήριο πορτρέτο του ανιψιού, την παντομίμα των ζητιάνων και τη συζήτηση για την ιδιοφυΐα· προσέξτε ποιος μιλά, γιατί ο φιλόσοφος δεν κερδίζει πάντα τη διαμάχη που μοιάζει να σκηνοθετεί. Ο διάλογος, που άρχισε γύρω στο 1761 ως αντίδραση στην κωμωδία Οι φιλόσοφοι του Παλισό, η οποία είχε γελοιοποιήσει τον Ντιντερό και τους φίλους του το 1760, αναθεωρήθηκε επί χρόνια και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ από τον συγγραφέα του. Πρωτοεμφανίστηκε στη γερμανική μετάφραση του Γκαίτε το 1805, και το αυτόγραφο χειρόγραφο ήρθε στο φως μόλις το 1890, ώστε η ίδια η ιστορία του να αποτελεί μάθημα λαθραίας γραφής.
Ο Ντιντερό δεν αντικρούει τον κυνικό του· αφήνει τη διαύγεια και την ευτέλεια να μιλήσουν μαζί, ώστε οι αναγνώστες να αποφασίσουν μόνοι τους τι απαιτεί μια τίμια ζωή.
Η σειρά σας να σκεφτείτε.
- Τι αποκαλύπτει η παντομίμα των ζητιάνων για την εξουσία και την εξάρτηση στην κοινωνία;
- Απαντά ο φιλόσοφος στον κυνισμό του ανιψιού ή ο διάλογος τον αφήνει όρθιο;
Η επιλογή και η πρόοδός σας παραμένουν σε αυτό το πρόγραμμα περιήγησης.