Μια αυτοκρατορία μέσα μας.
Διακρίνονται έργα, μαρτυρίες και περαιτέρω αναγνώσεις. Οι ημερομηνίες αναφέρονται στη σύνθεση ή την πρώτη δημοσίευση, όπως καθορίζεται σε κάθε λήμμα.
Το φιλοσοφικό έργο του Μάρκου που έχει σωθεί είναι τα Εις εαυτόν. Το πρόσθετο πρωτογενές σώμα κειμένων είναι η αλληλογραφία του που διατηρείται ανάμεσα στις επιστολές του Φρόντωνα· αυτή η μικτή και αποσπασματική συλλογή περιέχει επίσης έργα του Φρόντωνα και άλλων αλληλογράφων. Επίσημα έγγραφα και αρχαίες αφηγήσεις της βασιλείας αποτελούν τεκμήρια, όχι πρόσθετα φιλοσοφικά βιβλία. Ο Αντό και το Εγχειρίδιον του Επίκτητου αποτελούν συμπληρωματικά αναγνώσματα. Το συνοδευτικό ευρετήριο καλύπτει τις 136 καταγεγραμμένες επικεφαλίδες επιστολών προς ή από τον Μάρκο στη δίτομη έκδοση του Haines, συμπεριλαμβανομένων των διασωθέντων αρχών· το πεδίο του είναι αυτή η έκδοση, όχι όλες οι μεταγενέστερες ανακαλύψεις.
Εξερευνήστε επιστολές και αποσπάσματα01περ. 139–166
Οι επιστολές που σώζονται στην αποσπασματική αλληλογραφία του Φρόντωνα δείχνουν τον Μάρκο ως μαθητή, στοργικό φίλο, μέλος μιας οικογένειας και ηγεμόνα. Συζητούν την ασθένεια, το διάβασμα, τη ρητορική και τα καθημερινά καθήκοντα, προσφέροντας μια διαφορετική φωνή από τη μεταγενέστερη απεύθυνση προς τον εαυτό του στα Εις εαυτόν.
02περ. 170–180
Δώδεκα βιβλία προσωπικών υπενθυμίσεων εξετάζουν την κρίση, το καθήκον, τη θνητότητα και τη θέση των ανθρώπων μέσα στη φύση. Το πρώτο βιβλίο αναγνωρίζει την οφειλή σε δασκάλους και συγγενείς· τα επόμενα επιστρέφουν επανειλημμένα σε πρακτικές δυσκολίες αντί να αναπτύσσουν ένα συνεχές επιχείρημα.
03περ. 125–135
Η σύντομη επιλογή του Αρριανού συνοψίζει τη διδασκαλία του Επίκτητου σε 53 μικρά κεφάλαια. Ξεκινά από όσα εξαρτώνται και όσα δεν εξαρτώνται από εμάς και στη συνέχεια εφαρμόζει τη διάκριση στην επιθυμία, τις σχέσεις, την απώλεια, τη δημόσια συμπεριφορά και τη φιλοσοφική άσκηση.
041992
Ο Αντό διαβάζει τα Εις εαυτόν ως πνευματικές ασκήσεις διαμορφωμένες από τη στωική διδασκαλία, ιδίως από τις ασκήσεις της επιθυμίας, της δράσης και της συγκατάθεσης που συνδέονται με τον Επίκτητο. Εξηγεί την επανάληψη και την απεύθυνση στον εαυτό ως σκόπιμες τεχνικές μετασχηματισμού της αντίληψης και όχι ως ενδείξεις λογοτεχνικής αταξίας.