Εξομολογήσεις
Σε δεκατρία βιβλία που απευθύνονται στον Θεό, ο Αυγουστίνος αφηγείται τη ζωή του από τη βρεφική ηλικία ως τον θάνατο της μητέρας του Μόνικας και στρέφεται έπειτα στη μνήμη, στον χρόνο και στην αρχή της Γένεσης. Η εξομολόγηση σημαίνει ταυτόχρονα παραδοχή των σφαλμάτων και δοξολογία του Θεού, γι’ αυτό η αφήγηση είναι και μια έρευνα για το τι είναι ο ανθρώπινος εαυτός.
Κατανόηση του κειμένου
Γραμμένο γύρω στο 397–401, στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του, το έργο παρουσιάζει τη μεταστροφή ως αργή και ανολοκλήρωτη διαδικασία και όχι ως μία και μόνη στιγμή. Είναι μια αναδρομική λογοτεχνική ανασύνθεση, όχι ημερολόγιο, και τα τρία τελευταία βιβλία του είναι βιβλικό σχόλιο περισσότερο παρά αυτοβιογραφία.
Βασικά σημεία
- 01
Ανήσυχη καρδιά
Η εναρκτήρια προσευχή παρουσιάζει την ανθρώπινη επιθυμία ως αναζήτηση που βρίσκει ανάπαυση μόνο στον Θεό, και δίνει σε όλο το βιβλίο την κίνηση της αναζήτησης.
- 02
Μνήμη
Το βιβλίο 10 περιγράφει τη μνήμη ως έναν απέραντο εσωτερικό χώρο που περιέχει εικόνες, δεξιότητες, συναισθήματα, ξεχασμένα πράγματα, ακόμη και την επιθυμία της ευτυχίας.
- 03
Χρόνος
Το βιβλίο 11 υποστηρίζει ότι το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν στον νου ως μνήμη και προσδοκία, ώστε ο χρόνος γίνεται μια διάταση της ψυχής.
Εμβαθύνετε στις ιδέες
Ο εαυτός στις Εξομολογήσεις
Παρακολουθήστε πώς οι Εξομολογήσεις μετατρέπουν μια ιστορία ζωής σε έρευνα για την επιθυμία, τη μνήμη και τον χρόνο.
Τοποθέτηση του κειμένου
Γραμμένο γύρω στο 397–401, στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του, το έργο παρουσιάζει τη μεταστροφή ως αργή και ανολοκλήρωτη διαδικασία και όχι ως μία και μόνη στιγμή. Είναι μια αναδρομική λογοτεχνική ανασύνθεση, όχι ημερολόγιο, και τα τρία τελευταία βιβλία του είναι βιβλικό σχόλιο περισσότερο παρά αυτοβιογραφία. Σε δεκατρία βιβλία που απευθύνονται στον Θεό, ο Αυγουστίνος αφηγείται τη ζωή του από τη βρεφική ηλικία ως τον θάνατο της μητέρας του Μόνικας και στρέφεται έπειτα στη μνήμη, στον χρόνο και στην αρχή της Γένεσης. Η εξομολόγηση σημαίνει ταυτόχρονα παραδοχή των σφαλμάτων και δοξολογία του Θεού, γι’ αυτό η αφήγηση είναι και μια έρευνα για το τι είναι ο ανθρώπινος εαυτός.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Ανήσυχη καρδιά: Η εναρκτήρια προσευχή παρουσιάζει την ανθρώπινη επιθυμία ως αναζήτηση που βρίσκει ανάπαυση μόνο στον Θεό, και δίνει σε όλο το βιβλίο την κίνηση της αναζήτησης. Μνήμη: Το βιβλίο 10 περιγράφει τη μνήμη ως έναν απέραντο εσωτερικό χώρο που περιέχει εικόνες, δεξιότητες, συναισθήματα, ξεχασμένα πράγματα, ακόμη και την επιθυμία της ευτυχίας. Χρόνος: Το βιβλίο 11 υποστηρίζει ότι το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν στον νου ως μνήμη και προσδοκία, ώστε ο χρόνος γίνεται μια διάταση της ψυχής.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Διαβάστε τα βιβλία 1, 2 και 8 για την αφήγηση και έπειτα τα βιβλία 10 και 11 για τη φιλοσοφία· προσέξτε πού η αφήγηση δίνει τη θέση της στην προσευχή και στο επιχείρημα, και χρησιμοποιήστε μια έκδοση αριθμημένη κατά βιβλίο και κεφάλαιο. Γραμμένο γύρω στο 397–401, στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του, το έργο παρουσιάζει τη μεταστροφή ως αργή και ανολοκλήρωτη διαδικασία και όχι ως μία και μόνη στιγμή. Είναι μια αναδρομική λογοτεχνική ανασύνθεση, όχι ημερολόγιο, και τα τρία τελευταία βιβλία του είναι βιβλικό σχόλιο περισσότερο παρά αυτοβιογραφία.
Ερωτήσεις για περαιτέρω ανάγνωση
- Γιατί ο Αυγουστίνος απευθύνει την αφήγησή του στον Θεό και όχι στους αναγνώστες του;
- Πώς μπορούμε να μετρήσουμε τον χρόνο, αν το παρελθόν δεν υπάρχει πια και το μέλλον δεν υπάρχει ακόμη;
Οι Εξομολογήσεις χρησιμοποιούν τη μνήμη και την προσευχή για να δείξουν έναν εαυτό που δεν είναι ποτέ εντελώς διάφανος στον ίδιο.
Πώς να το διαβάσετε
Διαβάστε τα βιβλία 1, 2 και 8 για την αφήγηση και έπειτα τα βιβλία 10 και 11 για τη φιλοσοφία· προσέξτε πού η αφήγηση δίνει τη θέση της στην προσευχή και στο επιχείρημα, και χρησιμοποιήστε μια έκδοση αριθμημένη κατά βιβλίο και κεφάλαιο.
Εκδόσεις και πηγές
Οι περιλήψεις και τα βασικά σημεία είναι πρωτότυπες συντακτικές ερμηνείες. Συνοδεύουν την ανάγνωση και δεν υποκαθιστούν μια έκδοση του κειμένου. Συντακτική μέθοδος ↗