Γεννήθηκε σε οικογένεια εμπόρων
Ο Άρθουρ γεννήθηκε στο Ντάντσιγκ. Η κινητικότητα και οι πόροι της οικογένειάς του επιτρέπουν την εκμάθηση γλωσσών και τα ευρωπαϊκά ταξίδια που θα διαμορφώσουν τις παρατηρήσεις του για διαφορετικές κοινωνίες.
Ιδεαλισμός και μεταφυσική της βούλησης · 1788–1860
Άρτουρ Σοπενχάουερ
Κατανοήστε την επιθυμία· αφήστε χώρο για τη συμπόνια.
Danzig · Βερολίνο · Φρανκφούρτη
Βιογραφία
Το νήμα μιας ζωής.
Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ γεννήθηκε το 1788 στο Ντάντσιχ, σε εύπορη εμπορική οικογένεια. Ο πατέρας του, Χάινριχ Φλόρις, τον προόριζε για το εμπόριο· η μητέρα του, Γιοχάνα, έγινε επιτυχημένη συγγραφέας. Μετά την προσάρτηση του Ντάντσιχ από την Πρωσία, η οικογένεια μετακόμισε στο Αμβούργο. Τα ταξίδια, η εκμάθηση γλωσσών και η φοίτηση στην Αγγλία τού πρόσφεραν μια ασυνήθιστα ευρωπαϊκή εκπαίδευση. Ο θάνατος του πατέρα του το 1805 διατάραξε βαθιά τη ζωή του, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει ολόκληρη τη φιλοσοφία του. Σταδιακά εγκατέλειψε την εμπορική σταδιοδρομία, ενώ οι σχέσεις με τη μητέρα του γίνονταν όλο και πιο δύσκολες. Οι κληρονομημένοι πόροι τού παρείχαν αργότερα έναν βαθμό πνευματικής ανεξαρτησίας απρόσιτο σε πολλούς συγχρόνους του και στήριξαν το μακρόχρονο έργο του χωρίς μια επιτυχημένη ακαδημαϊκή θέση.
Αποχώρηση από το εμπόριο
Μετά το θάνατο του πατέρα του, σταδιακά εγκαταλείπει την εμπορική εκπαίδευση. Η είσοδος στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1809 ξεκινά μια σταθερή φιλοσοφική και επιστημονική μελέτη.
Μια διατριβή για λόγους
Το Πανεπιστήμιο της Ιένας αποδέχεται τη διατριβή του σχετικά με την τετραπλή ρίζα του αποχρώντος λόγου, διακρίνοντας τις αιτιώδεις, λογικές, μαθηματικές και παρακινητικές απαιτήσεις της εξήγησης.
Η πρώτη έκδοση του Κόσμου
Ο κόσμος ως βούληση και παράσταση εμφανίζεται στα τέλη του 1818 με ημερομηνία 1819. Η αρχική υποδοχή είναι περιορισμένη παρά τη φιλοδοξία της να ενώσει τη γνώση, τη φύση, την τέχνη και την ηθική.
Η πρόκληση της διδασκαλίας
Έχει τα προσόντα να διδάξει στο Βερολίνο, αλλά προσελκύει λίγους μαθητές. Η σύγκρουση με την πανεπιστημιακή φιλοσοφία παρέχει στη συνέχεια υλικό για διαρκή πολεμική.
Φρανκφούρτη και τα συμπληρώματα
Εγκαθιστάμενος στη Φρανκφούρτη, αναπτύσσει έρευνες για τη φύση και την ηθική. Το 1844 ένας δεύτερος τόμος συμπληρωμάτων συνοδεύει μια νέα έκδοση του Κόσμου.
Ύστερη αναγνώριση
Τα Πάρεργα διευρύνουν το αναγνωστικό του κοινό. Συνεχίζει να αναθεωρεί τα έργα του μέχρι τον θάνατό του στη Φρανκφούρτη το 1860. η επιρροή του συστήματος φτάνει αργότερα πολύ πέρα από το αρχικό του κοινό.
Κατανοήστε μια ζωή σε βάθος
01Ντάντσιχ, εμπόριο και ευρωπαϊκή εκπαίδευση
Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ γεννήθηκε το 1788 στο Ντάντσιχ, σε εύπορη εμπορική οικογένεια. Ο πατέρας του, Χάινριχ Φλόρις, τον προόριζε για το εμπόριο· η μητέρα του, Γιοχάνα, έγινε επιτυχημένη συγγραφέας. Μετά την προσάρτηση του Ντάντσιχ από την Πρωσία, η οικογένεια μετακόμισε στο Αμβούργο. Τα ταξίδια, η εκμάθηση γλωσσών και η φοίτηση στην Αγγλία τού πρόσφεραν μια ασυνήθιστα ευρωπαϊκή εκπαίδευση. Ο θάνατος του πατέρα του το 1805 διατάραξε βαθιά τη ζωή του, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει ολόκληρη τη φιλοσοφία του. Σταδιακά εγκατέλειψε την εμπορική σταδιοδρομία, ενώ οι σχέσεις με τη μητέρα του γίνονταν όλο και πιο δύσκολες. Οι κληρονομημένοι πόροι τού παρείχαν αργότερα έναν βαθμό πνευματικής ανεξαρτησίας απρόσιτο σε πολλούς συγχρόνους του και στήριξαν το μακρόχρονο έργο του χωρίς μια επιτυχημένη ακαδημαϊκή θέση.
02Από τον Καντ στην Ινδία: σχηματίζοντας ένα σύστημα
Στο Γκέτινγκεν και στο Βερολίνο, ο Σοπενχάουερ σπούδασε φιλοσοφία και επιστήμη, βασιζόμενος ιδιαίτερα στον Καντ και τον Πλάτωνα. Οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι πλαισίωσαν την προετοιμασία της διατριβής του, που έγινε αποδεκτή στην Ιένα το 1813: Περί της τετραπλής ρίζας της αρχής του αποχρώντος λόγου. Στη Βαϊμάρη, οι ανταλλαγές με τον Γκαίτε ενθάρρυναν την έρευνα του για τα χρώματα χωρίς να τον κάνουν απλώς μαθητή του Γκαίτε. Συνάντησε επίσης τις Ουπανισάδες μέσω ευρωπαϊκών διαμεσολαβήσεων, ιδιαίτερα της λατινικής μετάφρασης. Αυτές οι αναγνώσεις είχαν βαθιά σημασία, αλλά δεν παρείχαν άμεση, ουδέτερη πρόσβαση σε όλες τις ινδικές παραδόσεις. Στη Δρέσδη ανέπτυξε το Ο κόσμος ως βούληση και παράσταση, που εκδόθηκε στο τέλος του 1818 με χρονολογία 1819 στη σελίδα τίτλου.
03Ακαδημαϊκή περιθωριοποίηση και συνεχής αναθεώρηση
Ο Σοπενχάουερ απέκτησε το δικαίωμα διδασκαλίας στο Βερολίνο το 1820. Η αντιπαράθεσή του με το κύρος του Χέγκελ και η μικρή προσέλευση στα μαθήματά του βοήθησαν στη διαμόρφωση των επιθέσεων του κατά της πανεπιστημιακής φιλοσοφίας. Αυτές οι πολεμικές δεν πρέπει να εκληφθούν ως επαρκείς διαψεύσεις των συστημάτων στα οποία αντιτάχθηκε. Μετά από περαιτέρω ταξίδια και μετακομίσεις, εγκαταστάθηκε στη Φρανκφούρτη το 1833. Δημοσίευσε το Περί της βούλησης στη φύση και τα δύο θεμελιώδη ηθικά δοκίμιά του και στη συνέχεια πρόσθεσε έναν δεύτερο τόμο στον Κόσμο το 1844. Το σύστημά του δεν ήταν απλώς στατικό: οι αναθεωρημένες εκδόσεις, τα συμπληρώματα και οι σημειώσεις τεκμηριώνουν συνεχείς προσπάθειες διευκρίνισης, παραδειγματισμού και υπεράσπισης, που πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό πέρα από τη θεσμική φιλοσοφική επιτυχία.
04Ύστερη αναγνώριση και διφορούμενη κληρονομιά
Τα Πάρεργα και Παραλειπόμενα εμφανίστηκαν το 1851 και διεύρυναν σταδιακά το αναγνωστικό κοινό του Σοπενχάουερ. Ως τον θάνατό του το 1860 είχε αναγνωριστεί, και η επιρροή του αυξήθηκε κατόπιν ανάμεσα σε συγγραφείς, μουσικούς και φιλοσόφους, συμπεριλαμβανομένου του Νίτσε. Οι αναλύσεις του για την επιθυμία, την αισθητική εμπειρία και τη συμπόνια ενέπνευσαν πολύ διαφορετικά εγχειρήματα. Η γονιμότητά τους δεν εξαλείφει τις δυσκολίες που σχετίζονται με τον μισογυνισμό, τα πολιτισμικά στερεότυπα, τον ελιτισμό και την απόσταση ανάμεσα στη συμπόνια ως ιδανικό και στην προσωπική συμπεριφορά. Οι αναφορές του στην Ινδία ανήκουν επίσης στην ευρωπαϊκή ιστορία της μετάφρασης. Το έργο παραμένει γόνιμο όταν εξετάζονται τα επιχειρήματά του, χωρίς να παρουσιάζεται ο συγγραφέας ως υποδειγματικός σοφός ή να γίνονται δεκτές οι γενικεύσεις του ως αναμφισβήτητες περιγραφές της ανθρώπινης ζωής.
Τα Πάρεργα και Παραλειπόμενα εμφανίστηκαν το 1851 και διεύρυναν σταδιακά το αναγνωστικό κοινό του Σοπενχάουερ. Ως τον θάνατό του το 1860 είχε αναγνωριστεί, και η επιρροή του αυξήθηκε κατόπιν ανάμεσα σε συγγραφείς, μουσικούς και φιλοσόφους, συμπεριλαμβανομένου του Νίτσε. Οι αναλύσεις του για την επιθυμία, την αισθητική εμπειρία και τη συμπόνια ενέπνευσαν πολύ διαφορετικά εγχειρήματα. Η γονιμότητά τους δεν εξαλείφει τις δυσκολίες που σχετίζονται με τον μισογυνισμό, τα πολιτισμικά στερεότυπα, τον ελιτισμό και την απόσταση ανάμεσα στη συμπόνια ως ιδανικό και στην προσωπική συμπεριφορά. Οι αναφορές του στην Ινδία ανήκουν επίσης στην ευρωπαϊκή ιστορία της μετάφρασης. Το έργο παραμένει γόνιμο όταν εξετάζονται τα επιχειρήματά του, χωρίς να παρουσιάζεται ο συγγραφέας ως υποδειγματικός σοφός ή να γίνονται δεκτές οι γενικεύσεις του ως αναμφισβήτητες περιγραφές της ανθρώπινης ζωής.
Πηγές & σημεία αναφοράς