Urodzony w rodzinie kupieckiej
Artur rodzi się w Gdańsku. Mobilność i zasoby jego rodziny umożliwiają naukę języków i podróże po Europie, które będą kształtować jego obserwacje dotyczące różnych społeczeństw.
Zrozum pragnienie; zrób miejsce na współczucie.
Arthur Schopenhauer urodził się w 1788 w Gdańsku w zamożnej rodzinie kupieckiej. Jego ojciec Heinrich Floris przeznaczył go do handlu; jego matka Johanna została odnoszącą sukcesy pisarką. Po zajęciu Gdańska przez Prusy rodzina przeniosła się do Hamburga. Podróże, nauka języków i nauka w Anglii zapewniły mu niezwykle europejskie wykształcenie. Śmierć ojca w 1805 głęboko zakłóciła jego życie, chociaż nie może wyjaśnić całej jego filozofii. Stopniowo porzucił karierę handlową, a relacje z matką stawały się coraz trudniejsze. Odziedziczone zasoby zapewniły później stopień niezależności intelektualnej niedostępnej dla wielu współczesnych i pomogły mu w utrzymaniu długiej pracy poza pomyślną nominacją na stanowisko akademickie.
Artur rodzi się w Gdańsku. Mobilność i zasoby jego rodziny umożliwiają naukę języków i podróże po Europie, które będą kształtować jego obserwacje dotyczące różnych społeczeństw.
Po śmierci ojca stopniowo rezygnuje ze szkolenia zawodowego. Wstąpienie na Uniwersytet w Getyndze w 1809 rozpoczyna ciągłe studia filozoficzne i naukowe.
Jena przyjmuje jego rozprawę na temat poczwórnego pierwiastka racji dostatecznej, rozróżniając wymagania przyczynowe, logiczne, matematyczne i motywacyjne wyjaśnienia.
Świat jako wola i przedstawienie pojawia się pod koniec 1818 z datą 1819. Początkowy odbiór jest ograniczony, pomimo ambicji zjednoczenia wiedzy, natury, sztuki i moralności.
Ma kwalifikacje do nauczania w Berlinie, ale przyciąga niewielu studentów. Konflikt z filozofią uniwersytetu dostarcza następnie materiału do trwałych polemik.
Osiedlając się we Frankfurcie, rozwija badania natury i etyki. W 1844 drugi tom suplementów towarzyszy nowemu wydaniu The World.
Parerga poszerza grono swoich czytelników. Kontynuuje rewizję swoich dzieł aż do swojej śmierci we Frankfurcie w 1860; Wpływ systemu później sięga daleko poza jego pierwotną publiczność.
Arthur Schopenhauer urodził się w 1788 w Gdańsku w zamożnej rodzinie kupieckiej. Jego ojciec Heinrich Floris przeznaczył go do handlu; jego matka Johanna została odnoszącą sukcesy pisarką. Po zajęciu Gdańska przez Prusy rodzina przeniosła się do Hamburga. Podróże, nauka języków i nauka w Anglii zapewniły mu niezwykle europejskie wykształcenie. Śmierć ojca w 1805 głęboko zakłóciła jego życie, chociaż nie może wyjaśnić całej jego filozofii. Stopniowo porzucił karierę handlową, a relacje z matką stawały się coraz trudniejsze. Odziedziczone zasoby zapewniły później stopień niezależności intelektualnej niedostępnej dla wielu współczesnych i pomogły mu w utrzymaniu długiej pracy poza pomyślną nominacją na stanowisko akademickie.
W Getyndze i Berlinie Schopenhauer studiował filozofię i nauki przyrodnicze, czerpiąc zwłaszcza z Kanta i Platona. Wojny napoleońskie stanowiły tło przygotowania rozprawy przyjętej w Jenie w 1813 roku: O poczwórnym źródle zasady racji dostatecznej. W Weimarze rozmowy z Goethem pobudzały badania nad barwami, nie czyniąc go jedynie uczniem Goethego. Poznał także Upaniszady przez europejskich pośredników, szczególnie przekład łaciński. Lektury te miały ogromne znaczenie, ale nie dawały bezpośredniego, neutralnego dostępu do wszystkich tradycji indyjskich. W Dreźnie opracował Świat jako wolę i przedstawienie, wydany pod koniec 1818 roku z datą 1819 na stronie tytułowej.
Schopenhauer zakwalifikowany do wykładów w Berlinie w 1820. Konfrontacja z prestiżem Hegla i słaba frekwencja na jego zajęciach pomogły ukształtować jego ataki na filozofię uniwersytecką. Polemiki tej nie należy mylić z wystarczającym obaleniem systemów, którym się sprzeciwiał. Po dalszych podróżach i przeprowadzkach osiadł we Frankfurcie w 1833. Opublikował O woli w naturze i swoje dwa podstawowe eseje etyczne, a następnie dodał drugi tom do Świata w 1844. Jego system nie był po prostu statyczny: poprawione wydania, uzupełnienia i notatki dokumentują ciągłe wysiłki mające na celu wyjaśnienie, zilustrowanie i obronę, podejmowane w dużej mierze poza instytucjonalnym sukcesem filozoficznym.
Parerga i paralipomena ukazały się w 1851 roku i stopniowo poszerzały grono czytelników Schopenhauera. Do śmierci w 1860 roku filozof zyskał uznanie, a później jego wpływ rósł wśród pisarzy, muzyków i filozofów, w tym Nietzschego. Ujęcia pragnienia, doświadczenia estetycznego i współczucia inspirowały bardzo różne projekty. Ich płodność nie usuwa trudności związanych z mizoginią, stereotypami kulturowymi, elitaryzmem i dystansem między ideałem współczucia a osobistym postępowaniem. Indyjskie odniesienia również należą do europejskiej historii przekładów. Dzieło pozostaje twórczo użyteczne, gdy bada się jego racje bez przedstawiania autora jako wzorowego mędrca i bez przyjmowania uogólnień za bezsporne opisy ludzkiego życia.
Parerga i paralipomena ukazały się w 1851 roku i stopniowo poszerzały grono czytelników Schopenhauera. Do śmierci w 1860 roku filozof zyskał uznanie, a później jego wpływ rósł wśród pisarzy, muzyków i filozofów, w tym Nietzschego. Ujęcia pragnienia, doświadczenia estetycznego i współczucia inspirowały bardzo różne projekty. Ich płodność nie usuwa trudności związanych z mizoginią, stereotypami kulturowymi, elitaryzmem i dystansem między ideałem współczucia a osobistym postępowaniem. Indyjskie odniesienia również należą do europejskiej historii przekładów. Dzieło pozostaje twórczo użyteczne, gdy bada się jego racje bez przedstawiania autora jako wzorowego mędrca i bez przyjmowania uogólnień za bezsporne opisy ludzkiego życia.
Źródła i punkty odniesienia