Φιλοσοφικές έρευνες
Οι Έρευνες ανοίγουν με την περιγραφή του Αυγουστίνου για το πώς ένα παιδί μαθαίνει τις λέξεις και τη χρησιμοποιούν για να αμφισβητήσουν την ιδέα ότι κάθε λέξη ονομάζει ένα αντικείμενο. Μέσα από τα γλωσσικά παιχνίδια, την οικογενειακή ομοιότητα και τις παρατηρήσεις για την ακολούθηση κανόνα και για μια ιδιωτική γλώσσα, ο Βίτγκενσταϊν υποστηρίζει ότι η σημασία είναι σε πολλές περιπτώσεις η χρήση μέσα σε κοινές πρακτικές και ότι τα φιλοσοφικά προβλήματα γεννιούνται όταν η γλώσσα αποσπάται από τη δουλειά που κάνει συνήθως.
Κατανόηση του κειμένου
Ο Βίτγκενσταϊν εργάστηκε στο βιβλίο από το 1936 και χρονολόγησε τον πρόλογο τον Ιανουάριο του 1945, αλλά το απέσυρε από την έκδοση και επέτρεψε να κυκλοφορήσει μόνο μετά τον θάνατό του. Εκδόθηκε το 1953 με επιμέλεια των G. E. M. Anscombe και Rush Rhees, με την αγγλική μετάφραση της Anscombe απέναντι στο γερμανικό κείμενο. Οι επιμελητές τύπωσαν ένα μεταγενέστερο δακτυλόγραφο ως «Μέρος II»· η αναθεώρηση του 2009 από τους P. M. S. Hacker και Joachim Schulte το ονομάζει Φιλοσοφία της ψυχολογίας – ένα απόσπασμα.
Βασικά σημεία
- 01
Γλωσσικά παιχνίδια
Οι λέξεις κατανοούνται μέσα σε δραστηριότητες όπως το να δίνει κανείς διαταγές, να περιγράφει, να αναφέρει, να μαντεύει ή να αστειεύεται· καμία ενιαία λειτουργία δεν ορίζει τη γλώσσα στο σύνολό της.
- 02
Ακολούθηση κανόνα
Η ακολούθηση ενός κανόνα είναι πρακτική που στηρίζεται στην εξάσκηση και στη συμφωνία των αντιδράσεων, όχι μια εσωτερική ερμηνεία που καθορίζει εκ των προτέρων κάθε μελλοντικό βήμα.
- 03
Ιδιωτική γλώσσα
Μια γλώσσα της οποίας οι λέξεις θα αναφέρονταν μόνο στις εσωτερικές αισθήσεις ενός ομιλητή δεν θα είχε κανένα κριτήριο ορθής χρήσης, έτσι ώστε ό,τι φαινόταν σωστό θα ήταν σωστό.
Εμβαθύνετε στις ιδέες
Σημασία και χρήση
Δοκιμάστε τα γλωσσικά παιχνίδια, την οικογενειακή ομοιότητα και τις παρατηρήσεις για τους κανόνες σε παραδείγματα από την καθημερινή ομιλία.
Τοποθέτηση του κειμένου
Ο Βίτγκενσταϊν εργάστηκε στο βιβλίο από το 1936 και χρονολόγησε τον πρόλογο τον Ιανουάριο του 1945, αλλά το απέσυρε από την έκδοση και επέτρεψε να κυκλοφορήσει μόνο μετά τον θάνατό του. Εκδόθηκε το 1953 με επιμέλεια των G. E. M. Anscombe και Rush Rhees, με την αγγλική μετάφραση της Anscombe απέναντι στο γερμανικό κείμενο. Οι επιμελητές τύπωσαν ένα μεταγενέστερο δακτυλόγραφο ως «Μέρος II»· η αναθεώρηση του 2009 από τους P. M. S. Hacker και Joachim Schulte το ονομάζει Φιλοσοφία της ψυχολογίας – ένα απόσπασμα. Οι Έρευνες ανοίγουν με την περιγραφή του Αυγουστίνου για το πώς ένα παιδί μαθαίνει τις λέξεις και τη χρησιμοποιούν για να αμφισβητήσουν την ιδέα ότι κάθε λέξη ονομάζει ένα αντικείμενο. Μέσα από τα γλωσσικά παιχνίδια, την οικογενειακή ομοιότητα και τις παρατηρήσεις για την ακολούθηση κανόνα και για μια ιδιωτική γλώσσα, ο Βίτγκενσταϊν υποστηρίζει ότι η σημασία είναι σε πολλές περιπτώσεις η χρήση μέσα σε κοινές πρακτικές και ότι τα φιλοσοφικά προβλήματα γεννιούνται όταν η γλώσσα αποσπάται από τη δουλειά που κάνει συνήθως.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Γλωσσικά παιχνίδια: Οι λέξεις κατανοούνται μέσα σε δραστηριότητες όπως το να δίνει κανείς διαταγές, να περιγράφει, να αναφέρει, να μαντεύει ή να αστειεύεται· καμία ενιαία λειτουργία δεν ορίζει τη γλώσσα στο σύνολό της. Ακολούθηση κανόνα: Η ακολούθηση ενός κανόνα είναι πρακτική που στηρίζεται στην εξάσκηση και στη συμφωνία των αντιδράσεων, όχι μια εσωτερική ερμηνεία που καθορίζει εκ των προτέρων κάθε μελλοντικό βήμα. Ιδιωτική γλώσσα: Μια γλώσσα της οποίας οι λέξεις θα αναφέρονταν μόνο στις εσωτερικές αισθήσεις ενός ομιλητή δεν θα είχε κανένα κριτήριο ορθής χρήσης, έτσι ώστε ό,τι φαινόταν σωστό θα ήταν σωστό.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Διαβάστε αργά τις §§ 1 έως 43, έπειτα τις παρατηρήσεις για τους κανόνες από την § 185 έως την § 242 και για τις αισθήσεις από την § 243· δοκιμάστε κάθε παρατήρηση σε ένα δικό σας παράδειγμα αντί να αποσπάτε θέσεις. Ο Βίτγκενσταϊν εργάστηκε στο βιβλίο από το 1936 και χρονολόγησε τον πρόλογο τον Ιανουάριο του 1945, αλλά το απέσυρε από την έκδοση και επέτρεψε να κυκλοφορήσει μόνο μετά τον θάνατό του. Εκδόθηκε το 1953 με επιμέλεια των G. E. M. Anscombe και Rush Rhees, με την αγγλική μετάφραση της Anscombe απέναντι στο γερμανικό κείμενο. Οι επιμελητές τύπωσαν ένα μεταγενέστερο δακτυλόγραφο ως «Μέρος II»· η αναθεώρηση του 2009 από τους P. M. S. Hacker και Joachim Schulte το ονομάζει Φιλοσοφία της ψυχολογίας – ένα απόσπασμα.
Ερωτήσεις για περαιτέρω ανάγνωση
- Σε ποιο γλωσσικό παιχνίδι κάνει τη δουλειά της η λέξη που εξετάζετε;
- Τι κάνει σωστό έναν τρόπο συνέχισης μιας αριθμητικής σειράς, αν όχι μια εσωτερική ερμηνεία;
Πολλοί φιλοσοφικοί γρίφοι λύνονται μόλις περιγράψουμε πώς χρησιμοποιούνται πράγματι οι λέξεις, αντί να αναζητούμε κρυφές ουσίες.
Πώς να το διαβάσετε
Διαβάστε αργά τις §§ 1 έως 43, έπειτα τις παρατηρήσεις για τους κανόνες από την § 185 έως την § 242 και για τις αισθήσεις από την § 243· δοκιμάστε κάθε παρατήρηση σε ένα δικό σας παράδειγμα αντί να αποσπάτε θέσεις.
Εκδόσεις και πηγές
Οι περιλήψεις και τα βασικά σημεία είναι πρωτότυπες συντακτικές ερμηνείες. Συνοδεύουν την ανάγνωση και δεν υποκαθιστούν μια έκδοση του κειμένου. Συντακτική μέθοδος ↗