Werken, getuigenissen en verdere lectuur worden onderscheiden. De data verwijzen naar het ontstaan of de eerste publicatie, zoals bij elke vermelding aangegeven.
Reikwijdte van de bibliografie
Epictetus heeft geen eigenhandige geschriften nagelaten. Het overgeleverde corpus bestaat uit vier boeken Gesprekken, het Handboek en als fragmenten verzamelde citaten, allemaal via Arrianus of latere getuigen. Vier verdere boeken Gesprekken die in de oudheid worden genoemd zijn verloren. Fragmentnummers verschillen per editie. De inventaris omvat alle 39 genummerde opschriften die in Oldfathers fragmentengedeelte uit 1928 zijn aangetroffen: 1–36 met 10a, 28a en 28b; zijn twijfelachtige en onechte groep, 29–36, wordt expliciet gemarkeerd. Latere bewerkingen en commentaren behoren tot de receptiegeschiedenis en zijn geen aanvullende werken van de auteur.
Vier boeken zijn bewaard gebleven uit een antieke verzameling die volgens de overlevering uit acht boeken bestond. Arrianus presenteert gesprekken in de les waarin Epictetus leerlingen en bezoekers ondervraagt over angst, ambitie, vrijheid en maatschappelijke plicht. Daarbij gebruikt hij Socrates vaak als voorbeeld van filosofische consequentheid.
De beknopte selectie van Arrianus vat de leer van Epictetus samen in 53 korte hoofdstukken. Ze begint met wat wel en niet van ons afhangt en past dat onderscheid vervolgens toe op verlangen, relaties, verlies, publiek gedrag en filosofische oefening.
Citaten die buiten de vier bewaarde boeken van de Gesprekken zijn overgeleverd, bieden aanvullende sporen van Epictetus’ leer. Marcus Aurelius en latere samenstellers van bloemlezingen geven korte uitspraken door, terwijl moderne edities beter onderbouwde toeschrijvingen onderscheiden van materiaal dat onder zijn naam circuleert maar waarvan de toeschrijving onzeker is.