Pytanie może zmienić życie.
W Obronie Sokratesa mądrość Sokratesa polega po części na tym, że nie uważa się za wiedzącego, gdy nie posiada wiedzy. To spostrzeżenie nie głosi, że wszelka wiedza jest niemożliwa. Otwiera dociekanie, nie pozwalając zastąpić dowodów pewnością siebie, reputacją ani nawykiem.
Zanim zaczniesz bronić opinii, odróżnij to, co sprawdzono, od założeń i od tego, czego jeszcze nie wiesz.
Pytanie zwane często elenchosem bada twierdzenie i jego konsekwencje. Rozmówca może odkryć, że kilka bliskich mu przekonań jest ze sobą sprzecznych. Wynikający z tego impas, czyli aporia, nie musi oznaczać porażki: ujawnia, co trzeba określić dokładniej, zanim dociekanie będzie można kontynuować.
Jeżeli twierdzisz, że odwaga oznacza brak strachu, zapytaj, czy osoba działająca pomimo strachu jest mniej odważna.
Sokratejska postać wzywa do troski o jakość charakteru, a nie jedynie do zabiegania o bogactwo, pozycję czy władzę. „Dusza” dotyczy tu między innymi tego, co umożliwia nam osądzanie i działanie. Dialogi badają jej znaczenia, nie przedstawiając wszystkie tej samej doktryny.
Oceniając sukces, zapytaj również, jakie nawyki pomógł Ci wykształcić i jak wpłynął na Twoje relacje z innymi.
Kilka dialogów przypisuje Sokratesowi pogląd, że błąd moralny wiąże się z niezrozumieniem dobra. Stanowisko to, zwane często intelektualizmem moralnym, nie oznacza po prostu, że każda osoba wykształcona jest cnotliwa. Wzywa do zbadania, co uznajemy za rzeczywiście korzystne.
Gdy decyzja wydaje się korzystna, lecz niesprawiedliwa, zakwestionuj słowo „korzystna”: dla kogo, na jak długo i jakim kosztem moralnym?