Ζώντας με το παράλογο
Ακολουθήστε το δοκίμιο από το ερώτημα της αυτοκτονίας, μέσα από την κριτική των φιλοσοφικών αλμάτων, έως την εικόνα του Σισύφου που κατεβαίνει ξανά προς τον βράχο του.
Μια πρωτότυπη εισαγωγή. Ο οδηγός συνοδεύει το έργο· δεν αποτελεί ούτε το πλήρες κείμενο ούτε μετάφραση.
Τοποθέτηση του κειμένου
Με υπότιτλο «δοκίμιο για το παράλογο» και αφιερωμένο στον Πασκάλ Πια, το βιβλίο ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1941 στο Οράν και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Οκτώβριο του 1942, λίγους μήνες μετά τον Ξένο, του οποίου αποτελεί το φιλοσοφικό αντίστοιχο. Η μελέτη για τον Κάφκα, που αφαιρέθηκε από την πρώτη έκδοση επί Κατοχής, αποκαταστάθηκε ως παράρτημα μετά τον πόλεμο. Ο Καμύ το παρουσιάζει ως περιγραφή μιας ευαισθησίας της εποχής, όχι ως φιλοσοφία του παραλόγου. Το δοκίμιο ανοίγει δηλώνοντας ότι υπάρχει μόνο ένα πραγματικά σοβαρό φιλοσοφικό πρόβλημα, η αυτοκτονία, και ρωτά αν το παράλογο την απαιτεί. Ο Καμύ απαντά αρνητικά: η διαύγεια καλεί μάλλον στην εξέγερση, την ελευθερία και το πάθος, που ενσαρκώνουν ο Δον Ζουάν, ο ηθοποιός, ο κατακτητής και ο δημιουργός, και το βιβλίο κλείνει με τον Σίσυφο, καταδικασμένο να σπρώχνει αιώνια τον βράχο του, τον οποίο πρέπει να φανταστούμε ευτυχισμένο.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Η αυτοκτονία ως ερώτημα: Να κρίνει κανείς αν η ζωή αξίζει να τη ζει είναι το πρώτο ερώτημα, επειδή από αυτό εξαρτώνται όλες οι άλλες απαντήσεις· ο Καμύ ξεκινά από αυτή την κρίση και όχι από τη μεταφυσική. Ο παράλογος άνθρωπος: Ο Δον Ζουάν, ο ηθοποιός και ο κατακτητής ζουν χωρίς έφεση σε ανώτερη αρχή και προτιμούν την ποσότητα και την ένταση της εμπειρίας από την υπόσχεση ενός αιώνιου νοήματος. Ο ευτυχισμένος Σίσυφος: Καθώς κατεβαίνει ξανά προς τον βράχο του, ο Σίσυφος έχει συνείδηση της μοίρας του· αυτή η διαύγεια, που ολοκληρώνει την τιμωρία του, την κάνει δική του και τον υψώνει πάνω από το πεπρωμένο του.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Διαβάστε προσεκτικά το πρώτο κεφάλαιο για τον παράλογο συλλογισμό, ξεφυλλίστε την πινακοθήκη των παράλογων ανθρώπων και έπειτα διαβάστε αργά τις τέσσερις τελευταίες σελίδες για τον Σίσυφο, συγκρίνοντας τον τόνο τους με την αρχή του Ξένου. Με υπότιτλο «δοκίμιο για το παράλογο» και αφιερωμένο στον Πασκάλ Πια, το βιβλίο ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1941 στο Οράν και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ τον Οκτώβριο του 1942, λίγους μήνες μετά τον Ξένο, του οποίου αποτελεί το φιλοσοφικό αντίστοιχο. Η μελέτη για τον Κάφκα, που αφαιρέθηκε από την πρώτη έκδοση επί Κατοχής, αποκαταστάθηκε ως παράρτημα μετά τον πόλεμο. Ο Καμύ το παρουσιάζει ως περιγραφή μιας ευαισθησίας της εποχής, όχι ως φιλοσοφία του παραλόγου.
Το παράλογο δεν είναι λόγος για να πεθάνει κανείς αλλά μια συνθήκη που πρέπει να έχει διαρκώς μπροστά του: η διαύγεια χωρίς ελπίδα μπορεί ακόμη να στηρίξει την εξέγερση, την ελευθερία και το πάθος.
Η σειρά σας να σκεφτείτε.
- Γιατί ο Καμύ θεωρεί πρώτο φιλοσοφικό ερώτημα την αυτοκτονία και όχι την ύπαρξη του κόσμου ή του Θεού;
- Τι ακριβώς κάνει τον Σίσυφο ευτυχισμένο, και θα μπορούσε αυτή η ευτυχία να υπάρξει χωρίς τη συνείδηση της τιμωρίας του;
Η επιλογή και η πρόοδός σας παραμένουν σε αυτό το πρόγραμμα περιήγησης.