Życie z absurdem
Śledź esej od pytania o samobójstwo przez krytykę filozoficznych skoków aż po obraz Syzyfa schodzącego z powrotem ku swemu głazowi.
Oryginalne wprowadzenie. Przewodnik towarzyszy dziełu; nie jest ani pełnym tekstem, ani tłumaczeniem.
Umiejscowienie tekstu
Opatrzona podtytułem „esej o absurdzie” i dedykowana Pascalowi Pii książka została ukończona w lutym 1941 roku w Oranie i wydana przez Gallimarda w październiku 1942 roku, kilka miesięcy po Obcym, którego stanowi filozoficzny odpowiednik. Studium o Kafce, pominięte w pierwszym wydaniu w czasie okupacji, przywrócono jako aneks po wojnie. Camus przedstawia ją jako opis pewnej wrażliwości epoki, a nie jako filozofię absurdu. Esej otwiera stwierdzenie, że istnieje tylko jeden naprawdę poważny problem filozoficzny, samobójstwo, oraz pytanie, czy absurd go wymaga. Camus odpowiada przecząco: jasność umysłu wzywa raczej do buntu, wolności i namiętności, których ucieleśnieniem są Don Juan, aktor, zdobywca i twórca, a książka kończy się Syzyfem, skazanym na wieczne wtaczanie głazu, którego trzeba wyobrażać sobie szczęśliwym.
Podążanie za argumentami
Samobójstwo jako pytanie: Osądzić, czy życie jest warte trudu przeżycia, to pierwsze pytanie, ponieważ od niego zależą wszystkie inne odpowiedzi; Camus wychodzi od tego osądu, a nie od metafizyki. Człowiek absurdalny: Don Juan, aktor i zdobywca żyją bez odwołania i przedkładają ilość i intensywność doświadczeń nad obietnicę wiecznego sensu. Szczęśliwy Syzyf: Schodząc z powrotem ku swemu głazowi, Syzyf jest świadom swego losu; ta jasność widzenia, która dopełnia jego kary, czyni ją jego własną i stawia go ponad przeznaczeniem.
Kontynuuj czytanie
Uważnie przeczytaj pierwszy rozdział o absurdalnym rozumowaniu, przejrzyj galerię ludzi absurdalnych, a potem powoli przeczytaj ostatnie cztery strony o Syzyfie, porównując ich ton z początkiem Obcego. Opatrzona podtytułem „esej o absurdzie” i dedykowana Pascalowi Pii książka została ukończona w lutym 1941 roku w Oranie i wydana przez Gallimarda w październiku 1942 roku, kilka miesięcy po Obcym, którego stanowi filozoficzny odpowiednik. Studium o Kafce, pominięte w pierwszym wydaniu w czasie okupacji, przywrócono jako aneks po wojnie. Camus przedstawia ją jako opis pewnej wrażliwości epoki, a nie jako filozofię absurdu.
Absurd nie jest powodem, by umrzeć, lecz kondycją, którą trzeba mieć stale przed oczami: jasność umysłu bez nadziei może nadal podtrzymywać bunt, wolność i namiętność.
Teraz Twoja kolej na refleksję.
- Dlaczego Camus czyni pierwszym pytaniem filozoficznym samobójstwo, a nie istnienie świata czy Boga?
- Co dokładnie czyni Syzyfa szczęśliwym i czy to szczęście mogłoby istnieć bez świadomości kary?
Twoje wybory i postępy pozostają w tej przeglądarce.