Leven met het absurde
Volg het essay van de vraag naar zelfmoord via de kritiek op filosofische sprongen tot het beeld van Sisyphus die weer afdaalt naar zijn rots.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
Het boek, met als ondertitel ‘essay over het absurde’ en opgedragen aan Pascal Pia, werd in februari 1941 in Oran voltooid en in oktober 1942 door Gallimard uitgegeven, enkele maanden na De vreemdeling, waarvan het de filosofische tegenhanger vormt. De studie over Kafka, onder de bezetting uit de eerste uitgave weggelaten, werd na de oorlog als bijlage hersteld. Camus presenteert het als de beschrijving van een gevoeligheid van de tijd, niet als een filosofie van het absurde. Het essay opent met de verklaring dat er maar één werkelijk ernstig filosofisch probleem is, zelfmoord, en vraagt of het absurde die eist. Camus antwoordt ontkennend: helderheid vraagt veeleer om opstand, vrijheid en hartstocht, belichaamd door Don Juan, de acteur, de veroveraar en de kunstenaar, en het boek eindigt met Sisyphus, veroordeeld om eeuwig zijn rots omhoog te duwen, die we ons gelukkig moeten voorstellen.
De argumenten volgen
Zelfmoord als vraag: Oordelen of het leven de moeite waard is om geleefd te worden, is de eerste vraag, omdat elk ander antwoord ervan afhangt; Camus vertrekt van dat oordeel en niet van de metafysica. De absurde mens: Don Juan, de acteur en de veroveraar leven zonder beroep op een hogere instantie en verkiezen de hoeveelheid en intensiteit van ervaring boven de belofte van een eeuwige zin. De gelukkige Sisyphus: Terwijl hij weer afdaalt naar zijn rots, is Sisyphus zich bewust van zijn lot; die helderheid, die zijn straf bekroont, maakt haar tot de zijne en verheft hem boven zijn bestemming.
Vervolg met lezen
Lees het eerste hoofdstuk over de absurde redenering aandachtig, blader door de galerij van absurde mensen en neem dan langzaam de laatste vier bladzijden over Sisyphus door, waarbij je hun toon vergelijkt met het begin van De vreemdeling. Het boek, met als ondertitel ‘essay over het absurde’ en opgedragen aan Pascal Pia, werd in februari 1941 in Oran voltooid en in oktober 1942 door Gallimard uitgegeven, enkele maanden na De vreemdeling, waarvan het de filosofische tegenhanger vormt. De studie over Kafka, onder de bezetting uit de eerste uitgave weggelaten, werd na de oorlog als bijlage hersteld. Camus presenteert het als de beschrijving van een gevoeligheid van de tijd, niet als een filosofie van het absurde.
Het absurde is geen reden om te sterven maar een toestand om voor ogen te houden: helderheid zonder hoop kan nog altijd opstand, vrijheid en hartstocht dragen.
Tijd om zelf na te denken.
- Waarom maakt Camus zelfmoord, en niet het bestaan van de wereld of van God, tot de eerste filosofische vraag?
- Wat maakt Sisyphus precies gelukkig, en zou dat geluk kunnen bestaan zonder het besef van zijn straf?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.