Μια ανοιχτή βιβλιοθήκη σκέψης
Να κατανοήσουμε τη φύση για να απαλλάξουμε τον νου από τον φόβο.
Ό,τι υπάρχει είναι είτε σώμα είτε κενός χώρος· τα σώματα είναι συνθέσεις αδιαίρετων, αιώνιων σωματιδίων, ώστε τίποτα δεν προκύπτει από το τίποτα και τίποτα δεν εκμηδενίζεται.
Ένα δαχτυλίδι που φοριέται στο δάχτυλο λεπταίνει με τα χρόνια και οι σταγόνες που πέφτουν κοιλαίνουν την πέτρα· τα σώματα χάνουν σωματίδια πολύ μικρά για να φανούν.
Σε κανέναν καθορισμένο χρόνο ή τόπο, τα άτομα αποκλίνουν ελάχιστα από την προς τα κάτω πτώση τους· αυτό καθιστά δυνατές τις συγκρούσεις και σπάει την αλυσίδα της ειμαρμένης, που δεν θα άφηνε χώρο για την ελεύθερη βούληση.
Χωρίς παρέκκλιση, τα άτομα θα έπεφταν μέσα στο κενό σαν παράλληλες σταγόνες βροχής και δεν θα συναντιούνταν ποτέ για να σχηματίσουν έναν κόσμο.
Ο νους και η ψυχή αποτελούνται από λεπτά άτομα που διασκορπίζονται όταν πεθαίνει το σώμα· αφού δεν μένει κανένα υποκείμενο για να αισθανθεί, ο θάνατος δεν μπορεί να είναι κακό για εκείνον που πέθανε.
Δεν νιώσαμε καμία οδύνη όταν η Καρχηδόνα πολεμούσε τη Ρώμη πριν γεννηθούμε· ο χρόνος μετά τον θάνατό μας δεν θα είναι διαφορετικός.
Ο Λουκρήτιος υπερασπίζεται τη χρήση του στίχου ως τρόπο να γίνει ελκυστική μια σκληρή και ασυνήθιστη διδασκαλία, όπως οι γιατροί γλυκαίνουν ένα πικρό φάρμακο για τα παιδιά.
Οι γιατροί αλείφουν με μέλι το χείλος ενός κυπέλλου, ώστε το παιδί να πιει την πικρή αψιθιά και να θεραπευτεί.