Otwarta biblioteka myśli
Zrozumieć naturę, by uwolnić umysł od lęku.
Wszystko, co istnieje, jest albo ciałem, albo pustą przestrzenią; ciała są złożeniami niepodzielnych, wiecznych cząstek, tak że nic nie powstaje z niczego i nic nie ulega unicestwieniu.
Pierścień noszony na palcu z latami cienieje, a spadające krople drążą kamień: ciała tracą cząstki zbyt małe, by je dostrzec.
W nieokreślonym czasie i miejscu atomy odchylają się minimalnie od swego spadania w dół; umożliwia to zderzenia i przerywa łańcuch losu, który nie zostawiłby miejsca dla wolnej woli.
Bez odchylenia atomy spadałyby w próżni jak równoległe krople deszczu i nigdy by się nie spotkały, by utworzyć świat.
Umysł i duch składają się z drobnych atomów, które rozpraszają się, gdy ciało umiera; skoro nie pozostaje żaden podmiot zdolny czuć, śmierć nie może być złem dla tego, kto umarł.
Nie cierpieliśmy, gdy przed naszym urodzeniem Kartagina walczyła z Rzymem; czas po naszej śmierci nie będzie inny.
Lukrecjusz broni użycia wiersza jako sposobu, by surową i nieznaną naukę uczynić pociągającą, podobnie jak lekarze osładzają dzieciom gorzkie lekarstwo.
Lekarze smarują miodem brzeg kubka, aby dziecko wypiło gorzki piołun i wyzdrowiało.