Een open bibliotheek van ideeën
De natuur begrijpen om de geest van angst te bevrijden.
Alles wat bestaat is óf lichaam óf lege ruimte; lichamen zijn samenstellingen van ondeelbare, eeuwige deeltjes, zodat niets uit niets ontstaat en niets wordt vernietigd.
Een ring aan de vinger wordt met de jaren dunner en vallende druppels hollen een steen uit: lichamen verliezen deeltjes die te klein zijn om te zien.
Op geen vast tijdstip of vaste plaats wijken de atomen een minimum af van hun val naar beneden; dat maakt botsingen mogelijk en breekt de keten van het noodlot, die geen ruimte zou laten voor de vrije wil.
Zonder afwijking zouden de atomen als evenwijdige regendruppels door de leegte vallen en elkaar nooit ontmoeten om een wereld te vormen.
Geest en ziel bestaan uit fijne atomen die zich verspreiden wanneer het lichaam sterft; omdat er geen subject overblijft dat iets voelt, kan de dood geen kwaad zijn voor wie gestorven is.
We voelden geen leed toen Carthago vóór onze geboorte tegen Rome vocht; de tijd na onze dood zal niet anders zijn.
Lucretius verdedigt zijn gebruik van verzen als middel om een harde en onbekende leer aantrekkelijk te maken, zoals artsen een bitter medicijn voor kinderen verzoeten.
Artsen smeren honing op de rand van een beker, zodat een kind de bittere alsem drinkt en geneest.