Δοκιμάζοντας την κρίση
Παρακολουθήστε πώς τα Δοκίμια μετατρέπουν δανεικά παραδείγματα σε δοκιμασία της κρίσης και σε πορτρέτο ενός συγγραφέα σε κίνηση.
Μια πρωτότυπη εισαγωγή. Ο οδηγός συνοδεύει το έργο· δεν αποτελεί ούτε το πλήρες κείμενο ούτε μετάφραση.
Τοποθέτηση του κειμένου
Τα δύο πρώτα βιβλία, που άρχισαν να γράφονται γύρω στο 1572 στη βιβλιοθήκη του πύργου του, τυπώθηκαν στο Μπορντό το 1580· η παρισινή έκδοση του 1588 πρόσθεσε ένα τρίτο βιβλίο και εκατοντάδες προσθήκες. Ο Μονταίν συνέχισε να σχολιάζει το δικό του αντίτυπο, και η μεταθανάτια έκδοση του 1595, που ετοίμασε η Μαρί ντε Γκουρνέ, διαφέρει από εκείνο το σχολιασμένο Αντίτυπο του Μπορντό. Σε τρία βιβλία και 107 κεφάλαια, ο Μονταίν δοκιμάζει την κρίση του στο διάβασμα, στο έθιμο, στη φιλία, στη σκληρότητα, στην αρρώστια και στον θάνατο. Τα δοκίμια ξεκινούν από δανεικά παραδείγματα και παραθέματα και στρέφονται όλο και περισσότερο προς ένα πορτρέτο του ίδιου του συγγραφέα, που προσφέρεται όχι ως πρότυπο αλλά ως μία περίπτωση της ανθρώπινης κατάστασης.
Ακολουθώντας τα επιχειρήματα
Δοκιμασία της κρίσης: Ένα δοκίμιο ζυγίζει ένα θέμα από πολλές πλευρές χωρίς να αξιώνει ότι το κρίνει οριστικά, ώστε η άσκηση της κρίσης να μετρά περισσότερο από το συμπέρασμα. Αυτοπροσωπογραφία: Ο Μονταίν δηλώνει ότι ο ίδιος είναι η ύλη του βιβλίου του και καταγράφει μεταβολές διάθεσης, σώματος και γνώμης αντί για έναν σταθερό χαρακτήρα. Στρώματα αναθεώρησης: Οι μεταγενέστερες εκδόσεις προσθέτουν χωρία χωρίς να διαγράφουν τα παλαιότερα, έτσι ώστε ένα κεφάλαιο να παραθέτει πλάι πλάι σκέψεις γραμμένες με απόσταση ετών.
Συνεχίζοντας την ανάγνωση
Ξεκινήστε με το «Στον αναγνώστη», το «Περί αργίας» και το «Περί κανιβάλων» και διαβάστε έπειτα το «Περί εμπειρίας»· μια έκδοση που σημειώνει τα στρώματα του 1580, του 1588 και των μεταγενέστερων προσθηκών δείχνει πώς αναπτύχθηκε η σκέψη. Τα δύο πρώτα βιβλία, που άρχισαν να γράφονται γύρω στο 1572 στη βιβλιοθήκη του πύργου του, τυπώθηκαν στο Μπορντό το 1580· η παρισινή έκδοση του 1588 πρόσθεσε ένα τρίτο βιβλίο και εκατοντάδες προσθήκες. Ο Μονταίν συνέχισε να σχολιάζει το δικό του αντίτυπο, και η μεταθανάτια έκδοση του 1595, που ετοίμασε η Μαρί ντε Γκουρνέ, διαφέρει από εκείνο το σχολιασμένο Αντίτυπο του Μπορντό.
Ένα δοκίμιο αξίζει λιγότερο για το συμπέρασμά του και περισσότερο για την έντιμη άσκηση της κρίσης που καταγράφει.
Η σειρά σας να σκεφτείτε.
- Σε ποιο σημείο ένα δοκίμιο παύει να αναφέρει παραδείγματα και αρχίζει να δοκιμάζει την κρίση του ίδιου του συγγραφέα;
- Τι αλλάζει όταν μια μεταγενέστερη προσθήκη αντιφάσκει με μια προγενέστερη φράση ή τη μετριάζει;
Η επιλογή και η πρόοδός σας παραμένουν σε αυτό το πρόγραμμα περιήγησης.