Geschiedenis als boek van lessen
Lees het Boek van de lessen als een universele kroniek en als een toets van de theorie van de Muqaddima, vooral in de geschiedenis van de Berberdynastieën.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
Een eerste versie, begonnen na de Muqaddima, werd rond 1382 in Tunis aan de Hafsidische sultan aangeboden en later in Caïro uitgebreid met materiaal over het Oosten. Het verslag over de Berbers, deels gebaseerd op eigen ervaring en op zegslieden, blijft een basisbron voor de middeleeuwse Maghreb; De Slane vertaalde het in 1852–1856 in het Frans. Het Kitab al-ʿIbar, of Boek van de lessen en register van de oorsprongen en de gebeurtenissen, is een universele geschiedenis in drie boeken: de Muqaddima; een geschiedenis van de Arabieren en van naburige volken zoals de Perzen, Israëlieten, Grieken, Romeinen en Franken, van de Schepping tot de tijd van de auteur; en een geschiedenis van de Berbers en de dynastieën van de Maghreb.
De argumenten volgen
Universele reikwijdte: Het werk plaatst de islamitische dynastieën in een bredere geschiedenis van volken, van het oude Perzië en Israël tot de Byzantijnen en de Franken van zijn eigen tijd. Geschiedenis van de Berbers: Het derde boek volgt de Sanhaja, Zanata en Masmuda en hun dynastieën, van de Almoraviden en Almohaden tot de Hafsiden en Meriniden. Lessen van de geschiedenis: Het woord ʿibar betekent lessen of voorbeelden: gebeurtenissen worden vastgelegd zodat lezers de regelmatigheden kunnen vatten die de Muqaddima verklaart.
Vervolg met lezen
Lees enkele delen van het derde boek over één dynastie, zoals de Almohaden, en vergelijk het verhaal dan met de theorie van groepsgevoel en verval in de Muqaddima om te zien waar theorie en kroniek samenkomen of uiteenlopen. Een eerste versie, begonnen na de Muqaddima, werd rond 1382 in Tunis aan de Hafsidische sultan aangeboden en later in Caïro uitgebreid met materiaal over het Oosten. Het verslag over de Berbers, deels gebaseerd op eigen ervaring en op zegslieden, blijft een basisbron voor de middeleeuwse Maghreb; De Slane vertaalde het in 1852–1856 in het Frans.
Het Boek van de lessen toont de theorie aan het werk: elke dynastie verschijnt als een geval van solidariteit die wordt verworven, gebruikt en ten slotte verloren.
Tijd om zelf na te denken.
- Hoe illustreert de geschiedenis van de Almohaden of de Meriniden de opkomst en het verval die de Muqaddima beschrijft?
- Wat wint Ibn Khaldun, en wat riskeert hij, door voor de geschiedenis van de Maghreb te steunen op eigen ervaring en zegslieden?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.