Aangeboren ideeën en kleine waarnemingen
Lees de Nieuwe essays als een debat over de herkomst van kennis en vergelijk elke stelling van Theophilus met de passage van Locke waarop zij antwoordt.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
Leibniz schreef het werk in het Frans tussen ongeveer 1703 en 1705 en gebruikte daarbij de Franse vertaling van het Essay van Locke door Pierre Coste. Toen Locke in 1704 stierf, besloot hij geen weerwoord te publiceren tegen iemand die niet meer kon antwoorden, en het handschrift bleef ongedrukt tot Rudolf Erich Raspe het opnam in zijn uitgave van 1765 van de filosofische werken van Leibniz. Deze dialoog volgt boek voor boek het Essay concerning Human Understanding van John Locke en zet Philalethes, die voor Locke spreekt, tegenover Theophilus, die voor Leibniz spreekt. Het werk verdedigt aangeboren ideeën en principes als aanleg van de geest, stelt dat we talloze waarnemingen hebben die te zwak zijn om opgemerkt te worden, en werkt Lockes opvattingen over identiteit, taal, vrijheid en kennis om.
De argumenten volgen
Het geaderde marmer: De geest is geen onbeschreven blad, maar lijkt op een blok marmer waarvan de aders de figuur al aftekenen die de beeldhouwer eruit zal halen. Kleine waarnemingen: We horen het bruisen van de zee alleen omdat we, zonder het op te merken, het geluid van elk van de talloze golven waarnemen waaruit het bestaat. Behalve het verstand zelf: Aan de stelregel dat niets in het verstand is wat niet eerst in de zintuigen was, voegt Leibniz toe: behalve het verstand zelf.
Vervolg met lezen
Lees eerst het voorwoord, dan het eerste boek over aangeboren begrippen en de hoofdstukken van het tweede boek over vrijheid en persoonlijke identiteit, met het Essay van Locke opengeslagen bij het overeenkomstige hoofdstuk. Leibniz schreef het werk in het Frans tussen ongeveer 1703 en 1705 en gebruikte daarbij de Franse vertaling van het Essay van Locke door Pierre Coste. Toen Locke in 1704 stierf, besloot hij geen weerwoord te publiceren tegen iemand die niet meer kon antwoorden, en het handschrift bleef ongedrukt tot Rudolf Erich Raspe het opnam in zijn uitgave van 1765 van de filosofische werken van Leibniz.
Tegenover het onbeschreven blad beschrijven de Nieuwe essays een geest die van meet af aan actief is en vol waarnemingen zit die hij niet opmerkt.
Tijd om zelf na te denken.
- Wat wint Leibniz door aangeboren ideeën op te vatten als aanleg in plaats van als gedachten waarvan we ons al bewust zijn?
- Hoe verandert de leer van de kleine waarnemingen het beeld van een geest die zijn eigen inhoud kent?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.