O granicach języka
Podążaj za ponumerowanymi zdaniami Traktatu od faktów i obrazów aż do milczenia jego ostatniej linijki.
Oryginalne wprowadzenie. Przewodnik towarzyszy dziełu; nie jest ani pełnym tekstem, ani tłumaczeniem.
Umiejscowienie tekstu
Naszkicowany w zeszytach prowadzonych od 1914 roku podczas służby w armii austro-węgierskiej i ukończony w 1918 roku, ukazał się po niemiecku w 1921 roku, a w 1922 roku w wydaniu dwujęzycznym ze wstępem Bertranda Russella, który zdaniem Wittgensteina źle go zrozumiał. Była to jedyna książka filozoficzna, jaką opublikował. Czytelnicy wciąż się spierają, czy jego niedorzeczność przekazuje niewyrażalne wglądy, czy też ma się całkowicie sama znieść. W krótkich, ponumerowanych zdaniach Traktat wykłada, jak język może przedstawiać świat: świat jest ogółem faktów, zdanie jest logicznym obrazem możliwego stanu rzeczy, a logika ukazuje formę wspólną językowi i światu. Etyka, estetyka i sens życia leżą poza tym, co da się powiedzieć, a książka kończy się uznaniem własnych zdań za niedorzeczne, za drabinę, którą należy odrzucić, gdy już się po niej weszło.
Podążanie za argumentami
Teoria obrazowa: Zdanie przedstawia możliwy stan rzeczy, dzieląc z nim formę logiczną; jest prawdziwe, gdy ten stan rzeczy zachodzi, a fałszywe, gdy nie zachodzi. Mówienie i pokazywanie: Formy logicznej nie można wypowiedzieć za pomocą kolejnego zdania; ukazuje się ona w budowie sensownych zdań, którymi faktycznie się posługujemy. Granice języka: To, co leży poza granicami sensu, w tym wartość i to, co mistyczne, nie jest negowane, lecz przemilczane, jak tego wymaga ostatnie zdanie.
Kontynuuj czytanie
Przeczytaj najpierw siedem głównych zdań, potem zejdź do ich dziesiętnie numerowanych komentarzy, mając przed oczami przedmowę i końcowe uwagi od 6.4 do 7 jako ramę całej książki. Naszkicowany w zeszytach prowadzonych od 1914 roku podczas służby w armii austro-węgierskiej i ukończony w 1918 roku, ukazał się po niemiecku w 1921 roku, a w 1922 roku w wydaniu dwujęzycznym ze wstępem Bertranda Russella, który zdaniem Wittgensteina źle go zrozumiał. Była to jedyna książka filozoficzna, jaką opublikował. Czytelnicy wciąż się spierają, czy jego niedorzeczność przekazuje niewyrażalne wglądy, czy też ma się całkowicie sama znieść.
Sensowne zdanie przedstawia możliwy fakt; to, co umożliwia takie przedstawianie, może się jedynie ukazać.
Teraz Twoja kolej na refleksję.
- W jaki sposób obraz dzieli swoją formę z tym, co przedstawia?
- Dlaczego książka nazywa własne zdania niedorzecznymi i co z tego wynika dla jej czytelnika?
Twoje wybory i postępy pozostają w tej przeglądarce.