Znaczenie i użycie
Sprawdź gry językowe, podobieństwa rodzinne i uwagi o regułach na przykładach zaczerpniętych z codziennej mowy.
Oryginalne wprowadzenie. Przewodnik towarzyszy dziełu; nie jest ani pełnym tekstem, ani tłumaczeniem.
Umiejscowienie tekstu
Wittgenstein pracował nad książką od 1936 roku i opatrzył przedmowę datą: styczeń 1945, lecz wycofał ją z druku i zgodził się na jej wydanie dopiero po swojej śmierci. Ukazała się w 1953 roku pod redakcją G. E. M. Anscombe i Rusha Rheesa, z angielskim przekładem Anscombe naprzeciw tekstu niemieckiego. Redaktorzy wydrukowali późniejszy maszynopis jako „Część II”; poprawione wydanie z 2009 roku, przygotowane przez P. M. S. Hackera i Joachima Schultego, nazywa go Filozofią psychologii – fragmentem. Dociekania otwiera opis Augustyna, jak dziecko uczy się słów; Wittgenstein wykorzystuje go, by zakwestionować pogląd, że każde słowo nazywa jakiś przedmiot. Za pomocą gier językowych, podobieństw rodzinnych oraz uwag o postępowaniu według reguły i o języku prywatnym dowodzi, że znaczenie jest w wielu przypadkach użyciem w ramach wspólnych praktyk, a problemy filozoficzne powstają, gdy język zostaje wyrwany z pracy, którą zwykle wykonuje.
Podążanie za argumentami
Gry językowe: Słowa rozumie się w ramach czynności takich jak wydawanie rozkazów, opisywanie, relacjonowanie, zgadywanie czy żartowanie; żadna pojedyncza funkcja nie określa języka jako całości. Postępowanie według reguły: Postępowanie według reguły jest praktyką podtrzymywaną przez tresurę i zgodność reakcji, a nie wewnętrzną interpretacją, która z góry przesądza o każdym przyszłym kroku. Język prywatny: Język, którego słowa odnosiłyby się wyłącznie do wewnętrznych doznań jednego mówiącego, nie miałby żadnego kryterium poprawnego użycia: poprawne byłoby wszystko, co za poprawne by się wydawało.
Kontynuuj czytanie
Przeczytaj powoli §§ 1–43, następnie uwagi o regułach od § 185 do § 242 i o doznaniach od § 243; sprawdzaj każdą uwagę na własnym przykładzie, zamiast wyciągać z niej tezy. Wittgenstein pracował nad książką od 1936 roku i opatrzył przedmowę datą: styczeń 1945, lecz wycofał ją z druku i zgodził się na jej wydanie dopiero po swojej śmierci. Ukazała się w 1953 roku pod redakcją G. E. M. Anscombe i Rusha Rheesa, z angielskim przekładem Anscombe naprzeciw tekstu niemieckiego. Redaktorzy wydrukowali późniejszy maszynopis jako „Część II”; poprawione wydanie z 2009 roku, przygotowane przez P. M. S. Hackera i Joachima Schultego, nazywa go Filozofią psychologii – fragmentem.
Wiele zagadek filozoficznych się rozwiewa, gdy opisujemy, jak słowa są faktycznie używane, zamiast szukać ukrytych istot.
Teraz Twoja kolej na refleksję.
- W jakiej grze językowej badane przez ciebie słowo wykonuje swoją pracę?
- Co sprawia, że dany sposób kontynuowania ciągu liczb jest poprawny, jeśli nie wewnętrzna interpretacja?
Twoje wybory i postępy pozostają w tej przeglądarce.