Κατανοήστε την επιθυμία· αφήστε χώρο για τη συμπόνια.
Διακρίνονται έργα, μαρτυρίες και περαιτέρω αναγνώσεις. Οι ημερομηνίες αναφέρονται στη σύνθεση ή την πρώτη δημοσίευση, όπως καθορίζεται σε κάθε λήμμα.
Παρατίθενται τα βιβλία που δημοσιεύτηκαν όσο ζούσε ο Σοπενχάουερ, μαζί με τους δύο τόμους του Ο κόσμος ως βούληση και παράσταση, τα ξεχωριστά ηθικά δοκίμια και τη συλλογή τους, καθώς και τους δύο τόμους των Παρέργων. Οι αναθεωρήσεις προσδιορίζονται· τα δοκίμια των Παρέργων κατονομάζονται στις σελίδες των συλλογών τους. Τα μεταθανάτια χειρόγραφα, οι διαλέξεις, τα ημερολόγια και η αλληλογραφία διακρίνονται από τα εγκεκριμένα βιβλία. Το ευρετήριο αποσπασμάτων καταγράφει και τα 38 τεχνάσματα σε προσδιορισμένη έκδοση της Εριστικής διαλεκτικής, αλλά παραμένει μερικό ως προς το σύνολο του Nachlass. Το ευρετήριο αλληλογραφίας καταγράφει 867 αριθμημένες μονάδες στην έκδοση Gebhardt/Hübscher του 1929–1942, μαζί με εισερχόμενες και εξερχόμενες επιστολές· οι ημερομηνίες και οι παραλήπτες εξακολουθούν να χρειάζονται κριτική μεταγραφή.
Εξερευνήστε επιστολές και αποσπάσματα011800 · 1803–1804
Τα νεανικά σημειωματάρια περιγράφουν ευρωπαϊκά ταξίδια, τοπία, θεσμούς και συναντήσεις. Καταγράφουν μια συναισθηματική και κοινωνική εκπαίδευση που προηγείται του συστήματος, συμπεριλαμβανομένων εμπειριών ανισότητας και ορατού πόνου.
021810–1860 · 1864 · 1966–1975
Σημειωματάρια, προσχέδια, σημειώσεις ανάγνωσης και ύστερα γραπτά αποκαλύπτουν την ανάπτυξη του συστήματος. Οι κριτικές εκδόσεις διακρίνουν πρώιμα χειρόγραφα, φιλοσοφικές αντιπαραθέσεις, σημειωματάρια του Βερολίνου, γραπτά της Φρανκφούρτης και σχολιασμούς σε βιβλία· η Senilia ανήκει σε αυτό το σώμα, μαζί με το Περί του ενδιαφέροντος και το Περί του ακρωτηριασμού της γερμανικής γλώσσας.
031813 · 1847
Η διατριβή διακρίνει τέσσερις μορφές σχέσης μεταξύ ενός πράγματος και του λόγου που το θεμελιώνει: γίγνεσθαι, γνώση, ύπαρξη και δράση. Αποτρέπει την ερώτηση "γιατί;" από την απόκρυψη θεμελιωδώς διαφορετικών πνευματικών λειτουργιών.
041816 · 1854
Ο Σοπενχάουερ εξηγεί την αντίληψη του χρώματος μέσω της δραστηριότητας του αμφιβληστροειδούς και της ποιοτικής του διαίρεση. Συνεχίζει τις ανταλλαγές του με τον Γκαίτε ενώ αναθέτει στο υποκείμενο που αντιλαμβάνεται έναν διακριτικό θεωρητικό ρόλο.
051818/1819 · 1844 · 1859
Τέσσερα βιβλία κινούνται από τον κόσμο ως αντικείμενο για ένα υποκείμενο στη βούληση, μετά στην τέχνη και στην ηθική. Το σώμα παρέχει ιδιαίτερη πρόσβαση στη βούληση, την οποία ο Σοπενχάουερ επεκτείνει στη συνέχεια σε όλη τη φύση.
061820
Τα διδακτικά χειρόγραφα παρουσιάζουν τη θεωρία της γνώσης και τη μεταφυσική της φύσης, την ομορφιά και τα ήθη. Αποκαλύπτουν πώς ο Σοπενχάουερ σκόπευε να μετατρέψει το σύστημά του σε παιδαγωγική ακολουθία.
071828–1832 · 1862
Ο Σοπενχάουερ μετέφρασε τις τριακόσιες αρχές του εγχειριδίου Oráculo του Baltasar Gracián στα γερμανικά. Το έργο καταδεικνύει το ενδιαφέρον του για την πρακτική κρίση, τη σύνεση και τις συνοπτικές μορφές στοχασμού.
081830
Αυτή η λατινική αναδιατύπωση της θεωρίας των χρωμάτων εξηγεί τα χρώματα μέσω της δραστηριότητας του αμφιβληστροειδούς. Δείχνει τον Σοπενχάουερ να προσαρμόζει μια έρευνα που αρχικά προοριζόταν για Γερμανούς αναγνώστες στη διεθνή επιστημονική κυκλοφορία.
091830–1831 · 1864
Αυτό το χειρόγραφο εξετάζει τριάντα οκτώ στρατηγικές για να κερδίσετε τη συζήτηση ανεξάρτητα από την αλήθεια. Εντοπίζει μετατοπίσεις θέσης, αμφισημίες, προσωπικές επιθέσεις και επικλήσεις στην αυθεντία που εκτρέπουν την έρευνα.
101836 · 1854
Ο Σοπενχάουερ αναζητά επιβεβαιώσεις της μεταφυσικής του στη φυσιολογία, την ανατομία, τη βοτανική και άλλους τομείς. Το βιβλίο συνδέει τα επιστημονικά αποτελέσματα με μια φιλοσοφική ερμηνεία της φύσης ως εκδήλωσης της βούλησης.
111839 · 1841 · 1860
Το δοκίμιο διακρίνει το να κάνει κανείς αυτό που θέλει από το να μπορεί να θέλει διαφορετικά. Οι πράξεις απορρέουν αναγκαστικά από κίνητρα που συναντούν χαρακτήρα, ενώ η ευθύνη απαιτεί έρευνα σε άλλο επίπεδο.
121840 · 1841 · 1860
Ο Σοπενχάουερ διερευνά τι παρακινεί μια γνήσια ηθική πράξη. Επικρίνοντας τα επιτακτικά και ορθολογικά θεμέλια της καντιανής ηθικής, προτείνει τη συμπόνια ως άμεση πρόσβαση στα βάσανα ενός άλλου όντος.
131840/1841 · 1860
Η συλλογή συνδυάζει τα Περί της ελευθερίας της βούλησης και Περί της θεμελιώσεως της ηθικής με πολεμικούς προλόγους. Η αντιπαράθεσή τους συνδέει αιτιακά καθορισμένη πράξη, υπευθυνότητα και συμπονετικά κίνητρα χωρίς να διαγράφει τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους.
141844 · 1859
Πενήντα κεφάλαια επανεξετάζουν τα τέσσερα βιβλία του πρώτου τόμου, επεκτείνοντας συζητήσεις για τη γνώση, τη φύση, την τέχνη, τη σεξουαλικότητα, τον θάνατο και την άρνηση της θέλησης. Αναπτύσσουν το σύστημα αντί να το επαναλαμβάνουν απλώς.
151851
Τα τριάντα ένα κεφάλαιά του αφορούν: 1 Φιλοσοφία και Μέθοδος. 2 Λογική και Διαλεκτική. 3 Διάνοια. 4 Πράγμα καθεαυτό και φαινόμενο. 5 Πανθεϊσμός; 6 Φιλοσοφία και Φυσικές Επιστήμες. 7 Χρώματα. 8 Ηθική; 9 Νομολογία και Πολιτική. 10 Το άφθαρτο της αληθινής μας φύσης απέναντι στον θάνατο. 11 Ματαιότητα της ύπαρξης; 12 Βάσανα του Κόσμου. 13 Αυτοκτονία. 14 Κατάφαση και Άρνηση της Θέλησης για Ζωή. 15 Θρησκεία; 16 Σανσκριτική Λογοτεχνία. 17 Αρχαιολογία; 18 Μυθολογία; 19 Ομορφιά και Αισθητική. 20 Κρίση, κριτική, έγκριση και φήμη. 21 Μάθηση και Μελετητές. 22 Σκέψη για τον εαυτό σου. 23 Συγγραφή και στυλ. 24 Ανάγνωση και βιβλία. 25 Γλώσσα και λέξεις. 26 Ψυχολογικές παρατηρήσεις. 27 Γυναίκες; 28 Εκπαίδευση; 29 Φυσιογνωμία; 30 Θόρυβος; 31 Παρομοιώσεις, Παραβολές και Μύθοι.
161851
Ο τόμος I περιέχει έξι δοκίμια: Σχεδίασμα μιας ιστορίας της διδασκαλίας περί ιδεατού και πραγματικού· Αποσπάσματα για την ιστορία της φιλοσοφίας· Περί πανεπιστημιακής φιλοσοφίας· Υπερβατικός στοχασμός για τη φαινομενική σκοπιμότητα στο πεπρωμένο του ατόμου· Δοκίμιο περί της θέασης πνευμάτων και όσων συνδέονται μαζί της· Αφορισμοί για τη σοφία της ζωής.
171851
Αυτό το εκτεταμένο δοκίμιο Parerga εξετάζει τι είναι κανείς, τι έχει και τι αντιπροσωπεύει στους άλλους. Οι συμβουλές, τα αξιώματα και οι διακρίσεις μεταξύ των σταδίων της ζωής επιδιώκουν προσωρινά μια ύπαρξη όσο το δυνατόν πιο ανεκτή.
181929–1942 · 1964 · 1978
Οι επιστολές τεκμηριώνουν τις οικογενειακές σχέσεις, τις πνευματικές ανταλλαγές, τις διαπραγματεύσεις για τη δημοσίευση και την υποδοχή του συστήματος. Δείχνουν συγκεκριμένα πώς ένας συγγραφέας διαχειρίζεται τους πόρους, υπερασπίζεται τα βιβλία και αναπτύσσει το αναγνωστικό κοινό.