Ένα ερώτημα μπορεί να αλλάξει μια ζωή.
Διακρίνονται έργα, μαρτυρίες και περαιτέρω αναγνώσεις. Οι ημερομηνίες αναφέρονται στη σύνθεση ή την πρώτη δημοσίευση, όπως καθορίζεται σε κάθε λήμμα.
Ο Σωκράτης δεν έγραψε βιβλία και δεν άφησε αυθεντικοποιημένες επιστολές. Πρόκειται επομένως για κατάλογο σημαντικών μαρτυριών και περαιτέρω αναγνωσμάτων, όχι για βιβλιογραφία έργων που συνέγραψε. Το πλήρες σύνολο των πλατωνικών διαλόγων βρίσκεται στο προφίλ του Πλάτωνα· οι διάλογοι που αναφέρονται εδώ αποτελούν επιλεγμένη διαδρομή προς τη δίκη και τον θάνατο. Τα τέσσερα σωκρατικά έργα του Ξενοφώντα και οι Νεφέλες του Αριστοφάνη διακρίνονται από μεταγενέστερες συλλογές αποσπασμάτων. Οι χαμένοι σωκρατικοί διάλογοι και οι ψευδεπίγραφες σωκρατικές επιστολές δεν αντιμετωπίζονται ως έργα γραμμένα από τον Σωκράτη.
015ος–4ος αιώνες π.Χ. · μεταγενέστερες μαρτυρίες
Αποσπάσματα και μαρτυρίες διασώζουν τμήματα μιας πολύ μεγαλύτερης σωκρατικής λογοτεχνίας, συμπεριλαμβανομένων έργων του Αισχίνη, του Αντισθένη και άλλων συντρόφων. Η σύγχρονη συλλογή του Giannantoni οργανώνει στοιχεία για τον Σωκράτη και τους Σωκρατικούς· ο τίτλος της δεν δηλώνει βιβλίο γραμμένο από τον Σωκράτη.
02423 π.Χ. μεταγενέστερη αναθεώρηση
Ο Στρεψιάδης αναζητά μια εκπαίδευση που θα τον βοηθήσει να αποφύγει τα χρέη και συναντά έναν κωμικό Σωκράτη που διευθύνει μια σχολή αμφίβολων επιχειρημάτων. Το έργο συνδυάζει τη φυσική έρευνα, τη ρητορική και την ασέβεια σε μια καρικατούρα που έγινε σημαντική απόδειξη για τη δημόσια φήμη του Σωκράτη.
03περ. 399–380 π.Χ.
Ο Πλάτων παρουσιάζει τον Σωκράτη να υπερασπίζεται τον εαυτό του ενάντια στις κατηγορίες για ασέβεια και διαφθορά των νέων, να προτείνει ποινή και να απευθύνεται στους ενόρκους μετά την καταδίκη. Ο λόγος κάνει τη φιλοσοφική εξέταση δημόσια αποστολή, ενώ η λογοτεχνική του μορφή εμποδίζει την αντιμετώπισή του ως αυτολεξεί δικαστικό πρακτικό.
04περ. 399–380 π.Χ.
Ο Κρίτων προσφέρει μια απόδραση από τη φυλακή· ο Σωκράτης ρωτά αν η αποδοχή θα ήταν δίκαιη. Ένας προσωποποιημένος λόγος από τους Νόμους εξετάζει την υποχρέωση προς την Αθήνα, ενώ η προηγούμενη αρχή του διαλόγου απαγορεύει την ανταπόδοση της αδικίας με αδικία.
05περ. 380–360 π.Χ.
Ο Φαίδων αφηγείται την τελευταία μέρα του Σωκράτη, πλέκει επιχειρήματα για την ψυχή με τη συναισθηματική εμπειρία φίλων που αντιμετωπίζουν την εκτέλεσή του. Ο διάλογος αναπτύσσει σαφώς την πλατωνική μεταφυσική, επομένως η αναφορά του δεν μπορεί απλώς να αποδοθεί στον ιστορικό Σωκράτη.
06περ. 370–350 π.Χ.
Τέσσερα βιβλία υπερασπίζονται τον Σωκράτη έναντι των κατηγοριών για ασέβεια και διαφθορά μέσα από επιλεγμένες συζητήσεις για τη φιλία, τη διαχείριση του νοικοκυριού, την ηγεσία και τον αυτοέλεγχο. Ο Ξενοφών παρουσιάζει έναν πρακτικά ευεργετικό δάσκαλο, που προσφέρει μια πολύτιμη αντίστιξη στον Πλάτωνα χωρίς να γίνει ουδέτερος μάρτυρας.
074ος αιώνας π.Χ.
Ο Ξενοφών εξηγεί τον ανεβασμένο τόνο του Σωκράτη στη δίκη μέσω μιας αναφοράς που σχετίζεται με τον Ερμογένη. Η αφήγηση συνδέει την άρνησή του να ζητήσει επιβίωση με την προοπτική αποφυγής της επιδείνωσης της τρίτης ηλικίας, δίνοντας μια ιδιαίτερα διαφορετική έμφαση από τον Πλάτωνα.
084ος αιώνας π.Χ.
Ένα συμπόσιο που διοργανώνει ο Καλλίας φέρνει τον Σωκράτη σε συζήτηση για την ομορφιά, την υπερηφάνεια, τη φιλία και την αγάπη μέσα στη διασκέδαση και τον παιχνιδιάρικο ανταγωνισμό. Ο Ξενοφών συνδέει τη φιλοσοφική συνομιλία με την κοινωνικότητα αντί να την απομονώνει από την ενσαρκωμένη κοινοτική ζωή.
094ος αιώνας π.Χ.
Ο Σωκράτης συζητά τη διαχείριση του νοικοκυριού με τον Κριτόβουλο και αφηγείται τη συνομιλία του με τον γαιοκτήμονα Ισχομάχο. Το έργο συνδέει τη γνώση, τον πλούτο και την ηγεσία, ενώ η αφήγηση του γάμου και της εργασίας αντανακλά βαθιά άνισους θεσμούς του νοικοκυριού.