Pytanie może zmienić życie.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Sokrates nie napisał żadnych ksiąg i nie pozostawił uwierzytelnionych listów. Jest to zatem katalog głównych świadectw i lektur uzupełniających, a nie bibliografia dzieł jego autorstwa. Pełny korpus dialogów Platona należy do profilu Platona; wymienione tu dialogi stanowią wybraną drogę do poznania procesu i śmierci. Cztery sokratejskie dzieła Ksenofonta i Chmury Arystofanesa odróżniono od późniejszych zbiorów fragmentów. Zaginionych dialogów sokratejskich i pseudonimowych listów sokratejskich nie traktuje się jako dzieł napisanych przez Sokratesa.
01od 5. do 4. wieku p.n.e.; późniejsze świadectwa
Fragmenty i świadectwa zawierają części znacznie większej literatury sokratycznej, w tym dzieła Ajschinesa, Antystenesa i innych towarzyszy. Nowoczesna kolekcja Giannantoniego gromadzi dowody na temat Sokratesa i Sokratyków; jego tytuł nie oznacza książki napisanej przez Sokratesa.
02423 p.n.e.; późniejsza rewizja
Strepsjades szuka wykształcenia, które pomoże mu uniknąć spłaty długów, i spotyka komicznego Sokratesa prowadzącego szkołę wątpliwej argumentacji. Sztuka łączy badania przyrodnicze, retorykę i bezbożność w karykaturze, która stała się ważnym świadectwem publicznej reputacji Sokratesa.
03ok. 399–380 p.n.e.
Platon przedstawia Sokratesa broniącego się przed zarzutami bezbożności i psucia młodzieży, proponującego karę i zwracającego się do sędziów po skazaniu. Mowa czyni z filozoficznego badania publiczne powołanie, ale jej literacka forma nie pozwala traktować jej jako dosłownego zapisu rozprawy.
04ok. 399–380 p.n.e.
Kriton proponuje ucieczkę z więzienia; Sokrates pyta, czy jej przyjęcie byłoby sprawiedliwe. Wypowiedź uosobionych Praw bada zobowiązania wobec Aten, podczas gdy wcześniejsza zasada dialogu zakazuje odpowiadać niesprawiedliwością na niesprawiedliwość.
05ok. 380–360 p.n.e.
Fedon opowiada o ostatnim dniu Sokratesa, przeplatając argumenty o duszy z emocjami przyjaciół wobec jego egzekucji. Dialog rozwija swoiście platońską metafizykę, więc jego ujęcia nie można po prostu przypisać historycznemu Sokratesowi.
06ok. 370–350 p.n.e.
Cztery księgi bronią Sokratesa przed zarzutami bezbożności i psucia młodzieży poprzez wybrane rozmowy o przyjaźni, prowadzeniu gospodarstwa, przywództwie i panowaniu nad sobą. Ksenofont przedstawia praktycznie pożytecznego nauczyciela, tworząc cenny kontrapunkt dla Platona, choć sam nie jest neutralnym świadkiem.
074. wiek p.n.e.
Ksenofont wyjaśnia podniosły ton Sokratesa podczas procesu przez relację wiązaną z Hermogenesem. Łączy odmowę błagania o ocalenie z perspektywą uniknięcia niedołężności starości, rozkładając akcenty wyraźnie inaczej niż Platon.
084. wiek p.n.e.
Bankiet zorganizowany przez Kalliasa w atmosferze rozrywki i zabawnej rywalizacji wciąga Sokratesa w rozmowę o pięknie, dumie, przyjaźni i miłości. Ksenofont łączy rozmowę filozoficzną z towarzyskością, zamiast izolować ją od ucieleśnionego życia wspólnotowego.
094. wiek p.n.e.
Sokrates rozmawia z Kritobulusem o zarządzaniu gospodarstwem domowym i wspomina rozmowę z właścicielem ziemskim Ischomachusem. Praca łączy wiedzę, bogactwo i przywództwo, a opis małżeństwa i pracy odzwierciedla głęboko nierówne instytucje domowe.