Μια ανοιχτή βιβλιοθήκη σκέψης
Αφήγηση ενός νόμου που κανείς δεν μπορεί να φτάσει.
Στην παραβολή που αφηγείται η Δίκη, ένας άνθρωπος από την ύπαιθρο περιμένει όλη του τη ζωή μπροστά σε μια πύλη του Νόμου που, όπως μαθαίνει στο τέλος, προοριζόταν μόνο γι’ αυτόν. Ο Κάφκα δεν δίνει κανένα κλειδί, και το σχόλιο του ιερέα πολλαπλασιάζει τις αναγνώσεις αντί να τις κλείνει.
Ένας κανόνας που ξέρουμε ότι υπάρχει, αλλά του οποίου τα κριτήρια κανείς δεν μπορεί να συμβουλευτεί, μετατρέπει την ίδια την αναμονή σε διαδικασία.
Στον Γιόζεφ Κ. δεν λένε ποτέ για ποιο πράγμα κατηγορείται, όμως η διαδικασία τον οδηγεί να ψάχνει ένα σφάλμα σε ολόκληρη τη ζωή του. Ο Κάφκα συνδέει την εξουσία, την ντροπή και την αυτοκατηγορία χωρίς να αποφασίζει αν το δικαστήριο είναι εξωτερικό, εσωτερικό ή και τα δύο.
Κάποιος που καλείται σε ανάκριση χωρίς δηλωμένη αιτία αρχίζει να ετοιμάζει την υπεράσπιση ολόκληρου του παρελθόντος του.
Στη μυθοπλασία του Κάφκα, φάκελοι, υπάλληλοι και μεσάζοντες παράγουν μια εξουσία παρούσα παντού και προσωπικά υπόλογη πουθενά. Η εμπειρία του στη διοίκηση ασφαλίσεων τροφοδοτεί αυτές τις σκηνές, όμως δεν ανάγονται σε σάτιρα της αψβουργικής γραφειοκρατίας.
Μια αίτηση περνά από υπηρεσία σε υπηρεσία, καθεμιά δηλώνει αναρμόδια, χωρίς κανείς να την απορρίπτει ποτέ.
Η μεταμόρφωση του Γκρέγκορ Σάμσα αφηγείται με απλές, ακριβείς φράσεις, κάτι που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακά τόσο το αδύνατο γεγονός όσο και τις συνηθισμένες αντιδράσεις της οικογένειάς του και του προϊσταμένου της εταιρείας του. Η ιστορία δένει μαζί σώμα, εργασία, εξάρτηση και φροντίδα.
Όταν αυτός που συντηρεί ένα νοικοκυριό ξαφνικά δεν μπορεί πια να εργαστεί, οι ρόλοι της οικογένειας και ο τρόπος που μιλά γι’ αυτόν αρχίζουν να αλλάζουν.