Een leven in vrijheid opnieuw vertellen
Vergelijk de tweede autobiografie met de eerste om te zien hoe Douglass zijn analyse van de slavernij verdiept en het recht opeist zijn eigen ervaring te duiden, niet alleen te verslaan.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
Het boek verscheen in 1855 in New York met een inleiding van de zwarte arts en schrijver James McCune Smith en een opdracht aan Gerrit Smith, nadat Douglass met Garrison had gebroken over de grondwet en politiek handelen. De inleiding van een zwarte intellectueel verving het witte beschermheerschap van 1845; Ottilie Assing publiceerde in 1860 een Duitse vertaling. Tien jaar na het eerste levensverhaal vertelt Douglass zijn leven opnieuw in meer dan dubbele omvang, in twee delen: ‘Leven als slaaf’ en ‘Leven als vrij man’. Hij voegt de hut van zijn grootmoeder toe, de gemeenschap van de Lloyd-plantage en een analyse van de slavernij als een systeem dat meesters even goed bederft als slaven, en volgt daarna zijn jaren als abolitionistisch spreker, zijn reis naar Groot-Brittannië en zijn verhuizing naar Rochester als krantenredacteur.
De argumenten volgen
Grootmoeder en plantage: De eerste hoofdstukken geven de tot slaaf gemaakte gemeenschap een voller leven, van de hut van Betsey Bailey tot de liederen waarvan het verdriet, zegt hij, door buitenstaanders voor tevredenheid werd aangezien. Kracht en waardigheid: Het gevecht met Covey wordt een algemene stelling: een man zonder kracht mist de wezenlijke waardigheid van het mens-zijn, en verzet herstelt wat de slavernij wil vernietigen. Feiten en filosofie: Douglass herinnert eraan dat de abolitionist John A. Collins hem vroeg de feiten te geven en de filosofie aan anderen over te laten; het boek eist zijn recht op om zijn eigen ervaring te duiden.
Vervolg met lezen
Vergelijk de hoofdstukken over Covey met hoofdstuk X van het eerste levensverhaal, lees daarna de hoofdstukken over zijn leven onder de abolitionisten en de bijlage met toespraken, en let op waar zijn oordeel over Garrison en over de grondwet is veranderd. Het boek verscheen in 1855 in New York met een inleiding van de zwarte arts en schrijver James McCune Smith en een opdracht aan Gerrit Smith, nadat Douglass met Garrison had gebroken over de grondwet en politiek handelen. De inleiding van een zwarte intellectueel verving het witte beschermheerschap van 1845; Ottilie Assing publiceerde in 1860 een Duitse vertaling.
Mijn slavernij en mijn vrijheid laat zien hoe Douglass het gezag neemt over de betekenis van zijn leven, niet alleen over de feiten ervan.
Tijd om zelf na te denken.
- Wat voegt Douglass toe of wat verandert hij wanneer hij zijn slavernij tien jaar na het eerste levensverhaal opnieuw vertelt?
- Waarom doet het ertoe dat nu een zwarte intellectueel, en niet een witte abolitionist, het boek inleidt?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.