Een natie gemeten aan haar eigen beginselen
Lees de redevoering als een betoog dat de Verklaring van de grondleggers tegen een slavenhoudende republiek keert en toch in haar beginselen een grond voor hoop vindt.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
De rede werd op maandag 5 juli 1852 in de Corinthian Hall in Rochester uitgesproken voor de Rochester Ladies’ Anti-Slavery Society, de dag na een feestdag die dat jaar op een zondag viel, en verscheen als brochure; een uittreksel kwam in 1855 in de bijlage van Mijn slavernij en mijn vrijheid. Zij volgt op de Fugitive Slave Law van 1850 en op de breuk van Douglass met de garrisonianen in 1851. Uitgenodigd om te spreken bij de nationale feestdag, eert Douglass eerst de ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring en keert dan de viering tegen wie haar viert: voor de slaaf onthult die dag meer dan welke andere ook het onrecht en de wreedheid waarvan hij voortdurend het slachtoffer is. Hij weigert de menselijkheid van de slaaf te bewijzen, die de wetten zelf erkennen, klaagt de binnenlandse slavenhandel, de Fugitive Slave Law en medeplichtige kerken aan en eindigt met hoop.
De argumenten volgen
Jullie feestdag, niet de mijne: Douglass spreekt steeds over ‘jullie’ vaders en ‘jullie’ onafhankelijkheid en verklaart dat de vierde juli van jullie is, niet van hem: de slaaf moet rouwen terwijl de natie juicht. Schroeiende ironie: Bewijzen dat de slaaf een mens is, zou toegeven dat de vraag open is; in zo’n tijd, zegt hij, is schroeiende ironie nodig in plaats van overtuigend betoog. Een document van vrijheid: Gelezen naar haar tekst en niet naar de uitleg van de slavenhouders bevat de grondwet geen rechtvaardiging voor de slavernij en kan ze een glorieus document van vrijheid heten.
Vervolg met lezen
Let op de wending van de lof voor de grondleggers naar de vraag wat de vierde juli voor de slaaf betekent, en lees dan de slotbladzijden over de grondwet en de hoop; gebruik een volledige tekst, want het uittreksel van 1855 laat een deel van het betoog weg. De rede werd op maandag 5 juli 1852 in de Corinthian Hall in Rochester uitgesproken voor de Rochester Ladies’ Anti-Slavery Society, de dag na een feestdag die dat jaar op een zondag viel, en verscheen als brochure; een uittreksel kwam in 1855 in de bijlage van Mijn slavernij en mijn vrijheid. Zij volgt op de Fugitive Slave Law van 1850 en op de breuk van Douglass met de garrisonianen in 1851.
De redevoering houdt de republiek haar stichtingsbeloften voor: haar schande ligt in het verraad ervan, haar hoop in de beginselen zelf.
Tijd om zelf na te denken.
- Hoe keert Douglass de Onafhankelijkheidsverklaring tegen de natie die haar viert?
- Waarom eindigt hij na zoveel schroeiende ironie met hoop?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.