Casuïstiek en ironie
Bestudeer hoe de Provinciale brieven citaten van moraaltheologen omvormen tot een openbaar betoog over het geweten.
Een oorspronkelijke inleiding. Deze gids begeleidt het lezen van het werk; hij is geen volledige tekst of vertaling.
De tekst situeren
De brieven verschenen als afzonderlijke pamfletten tussen januari 1656 en maart 1657, op het hoogtepunt van de strijd over de genade en de vijf stellingen die aan Jansenius werden toegeschreven. Arnauld en Nicole hielpen met de documentatie. Rome plaatste de bundel in 1657 op de Index, maar door hun helderheid en ironie werden de brieven een voorbeeld van klassiek Frans proza. In achttien brieven die anoniem verschenen onder de naam Louis de Montalte verdedigt Pascal eerst Antoine Arnauld tegen diens veroordeling door de Sorbonne en keert hij zich daarna tegen de moraaltheologie van jezuïtische casuïsten. Een naïeve verteller ondervraagt een inschikkelijke jezuïtenpater wiens citaten uit Escobar en andere auteurs laten zien hoe waarschijnlijke meningen en het richten van de intentie bijna alles kunnen verontschuldigen.
De argumenten volgen
Genade: De eerste brieven tonen een meerderheid van de Sorbonne die het eens is over woorden als ‘naaste vermogen’, maar niet over wat ze betekenen. Probabilisme: Een biechtvader mag elke mening volgen die door één ernstige doctor wordt verdedigd, zelfs tegen een mening die waarschijnlijker is. Feit en recht: De latere brieven scheiden de vraag of een leer veroordeeld is van de vraag of een bepaald boek haar werkelijk bevat.
Vervolg met lezen
Lees de brieven 1, 5 en 7 voor de methode en daarna een brief die rechtstreeks aan de jezuïeten is gericht, en toets elk citaat aan wat de casuïsten werkelijk betoogden. De brieven verschenen als afzonderlijke pamfletten tussen januari 1656 en maart 1657, op het hoogtepunt van de strijd over de genade en de vijf stellingen die aan Jansenius werden toegeschreven. Arnauld en Nicole hielpen met de documentatie. Rome plaatste de bundel in 1657 op de Index, maar door hun helderheid en ironie werden de brieven een voorbeeld van klassiek Frans proza.
Satire kan een moreel betoog dienen wanneer de citaten nauwkeurig zijn en het oordeel aan de lezers wordt gelaten.
Tijd om zelf na te denken.
- Hoe brengt de naïeve verteller de lezers ertoe de casuïsten te beoordelen zonder hun voor te schrijven wat ze moeten denken?
- Doet het verwijt van laksheid recht aan het probabilisme zoals zijn verdedigers het begrepen?
Je selectie en voortgang blijven in deze browser staan.